Breuken
Zelfs de meest welwillende ouder redt het niet op de basisschool. Ze doen alles anders, en je mag de kinderen niet in de war brengen met jouw kennis van bijvoorbeeld staartdelingen. Daar doen ze niet meer aan, de staartdeling is vervangen door iets dat de getallenlijn heet. En weet ik veel wat dat dan weer is.
Deze keer zijn de breuken aan de beurt. Delen door een breuk is vermenigvuldigen met het omgekeerde! diepte ik enthousiast uit mijn geheugen op. Fout. Daar is weer een nieuw truukje voor.
Hierna komt het hoofdstuk redactiesommen. Ik zag er een paar voorbij komen, en onmiddellijk sloeg die hele oude paniek toe. Tranen met tuiten en de angst dat je het nooit zult begrijpen. We gaan dus op zoek naar een bijles-iemand. Er zijn vast mensen die hier de lol van inzien, en misschien zelfs kunnen uitleggen waar je in je latere leven precies redactiesommen voor nodig hebt. Of wat het nut is van y=ax+b.
Hij is vandaag twaalf geworden. Als je twaalf bent, mogen er geen slingers en ballonnen meer. Maar die kaarsjes op de taart heb ik er gewoon ongevraagd op gezet. Geen klachten trouwens, ook niet over de drie ballonnen die ik toch had opgehangen.
Ik weet niet hoe het werkt, maar het lijkt wel alsof de ene stroom de andere oproept. Voor je het weet zit je op een wildwaterbaan koers te houden. Hoe dan ook, voor vannacht staat het veel te kleine bedje (waar geen afstand van kan worden gedaan) weer naast het grote bed. Een mysterieuze allergie-aanval, waardoor hij eruit ziet als een opgeblazen bepukkeld kikkertje, houdt ons wakker. Het jeukt, en jeuk is erg.
Verander vastbesloten van mening, zei Loesje ooit op een poster. Dus dat deed ik. Strategisch stemmen leverde me tenslotte de vorige keer ook niet het kabinet op dat ik wilde.
Kijk, we kregen zelfgemaakte banoffeetaart! Je wilt hem eigenlijk helemaal opeten, maar dan ontplof je vast op een hele enge manier. Niet normaal zo lekker, en goed voor minstens drie balansweken.
Er waren tijden dat we de tondeuse van de firma Blokker er overheen haalden en iedereen tevreden was. Nu wordt iedere haar bevochten. Ik wil lang haar! Lang haar bij jongens is cool! De kapster begreep het volkomen, en probeerde zowel aan mijn wensen (wel lang maar geen zwerver) als aan die van hem (lang haar, punt.) te voldoen. Maar blijkbaar is het ene lange haar het andere niet, want hij vond het eindresultaat meisjesachtig. Zucht. Maar ook daar wist de kapster wel raad mee. Een paar nep-knipbewegingen, flink door z'n haar woelen en toen was het goed. Cool lang haar. Jongenshaar.
Deze week stond in het teken van huizen bezichtigen die je toch niet krijgt. Het is maar goed dat er ergens in mij een onverwoestbaar optimisme-gen woont.
's Avonds, als iedereen weg is, heb ik de hele ruimte voor mezelf. Geen telefoon, geen ratelende toetsenborden, geen schema's, vergaderingen, klachten en vragen. Een heel groot kantoor, en daar zit ik dan. Eindelijk stil. Nog een paar klusjes doen waar je even rustig bij na moet denken. En als ze klaar zijn, sluit ik mijn computer af, trek m'n jas aan en dan komt het leukste. Dan mag ik álle lichten uitdoen.
Het gaat meestal zo: Pomtiedom, het is heel normaal om een foto te maken in de metro. Ook van buiten, al zie je geen klap. Ik moet dat petje! Ik moet dat petje! Ojee, als hij zich nou maar niet omdraait, hij is erg groot, direkt wordt hij kwaad en ik kan niet vechten! 
-Tram-26, bestuurder tegen een meisje: zeg jongedame, kun je die telefoon even wegdoen als je tegen me praat. Ik vind dit nogal onbeleefd.
In afwachting van een regenvrij half uur, is hier aan een sjaal gebreid, de voorpagina van een website ontworpen, een 
In 
File aan de deur, een record aan kapotgewaaide lampionnen, en een enorme berg snoep.
Helemaal simpel word ik van onze harige bol. Naar buiten, naar binnen, toch weer naar buiten. Ik wil water, onee, ik wil toch liever brokjes. Of wacht, laat maar, ik wil eigenlijk weer naar buiten. Onder de dekens, op de dekens, rondrennen, vechten met buurtkatten en dan snel weer naar binnen. Brokjes? Nee. Op schoot dan? Twee seconden. Weer naar buiten, weer naar binnen, deur open, deur dicht. Zal ik jou eens laten struikelen op de trap? Moet je horen hoe hard ik kan miauwen! Ik wil rennen op jouw bed. Of zal ik toch nog even naar buiten?
Het kwam niet als een verrassing, maar toch fijn dat het nu officieel is: ik heb de nieuwe functie. Het voordeel van een interne sollicitatie is dat je de mensen kent. Het nadeel is dat je afscheid moet nemen van 
De verkoper verzekerde me dat ik met de aanschaf van deze stippellaarzen helemaal bij IJburg zou horen. Stippellaarzen, een zuidwester en een bakfiets, dat is het IJburg-uniform, zei hij enthousiast. Een wildvreemde man in de winkel stelde me gerust: Niks van aantrekken hoor, 't zijn gewoon grappige laarzen. Phew.
Welke paprika zouden jullie kiezen? Ik weet dat nooit, ik kies altijd op kleur. Rood staat leuk bij courgette, maar misschien is groen wel lekkerder. Kiezen op de buitenkant is oppervlakkig. Daarom kijk ik ook geen tv-debatten waarin politieke leiders elkaar te lijf gaan. Onwillekeurig let je toch op de mooiste stropdas, of hoe iemand verbaal overkomt. En verbaal sterk is geen criterium, want je kunt prachtig en helder uitleggen waar je voor staat, als de inhoud van het praatje niet aansluit bij mijn wereld, dan kies ik niet voor jou. Sorry, Andre Rouvoet. 
Het zijn rare tijden, maar als je maar genoeg tekeningetjes op bierviltjes maakt, weet je ineens weer hoe je het beste op jezelf kunt passen. Meestal is dat iets in de trant van: Ho! Tot hier en niet verder.