Accept
Toen de twee poezenbeesten mijn huis betraden volgde al snel het eerste bezoek aan de dierenarts. Niets ernstigs, wel kostbaar. De dierenarts gaf me een folder over een dierenverzekering mee, dat leek haar wel handig. Poezen zijn duur, dat is gewoon zo. Ze eten je de oren van de kop, mollen her en der een meubelstuk, poepen voor heel veel euri kattenbakken vol en hebben wel eens wat, waarvoor ze naar de dokter moeten. Nou is dat allemaal niet zo erg, zoiets weet je als het gepluis in huis haalt. Maar ik moet toegeven dat die paar bezoekjes ter verbetering van hun gezondheid mij een kleine hartverzakking bezorgden. Dus de folder van de dierenverzekering werd grondig bestudeerd en uiteindelijk ingevuld opgestuurd. Zo. Laat maar komen, die castraties, chips en dat pilletje tegen algehele malaise.
De dierenverzekering zou worden betaald met twee acceptgiro's die inderdaad keurig in de bus vielen en verhuisden naar de stapel nog op te ruimen zooi op mijn keukentafeltje. Op dat tafeltje liggen ook nog wel eens oude kranten. Voor de kattenbak, juist.
Vorige week sloeg ik aan de administratie en bedacht me op tijd dat die twee acceptgiro's nou echt van het keukentafeltje naar de internetbankier moesten. Geen acceptgiro's te bekennen. Wel een wat uitgedund stapeltje oude kranten en verderop twee schone kattenbakken. Ik wierp een blik in een van de poepdozen en ontdekte een stuk geel papier met cijfers. Oh.
De dierenverzekering bleek ook telefonisch benaderbaar en ik besloot om maar gewoon de waarheid te vertellen. Het had ook wel iets grappigs, acceptgiro's voor de dierenverzekering in de kattenbak en die mensen kennen mij toch niet. Ofzoiets. De mevrouw aan de telefoon bleek onverstoorbaar. Na mijn wat lacherige poging de humor er in te houden zei ze droog: In de kattenbak zei u? Nee, daar horen ze niet. Punt. Of ze hoort vijf keer per dag dat hun acceptgiro's als wcpapier dienen, aangevreten zijn door het te verzekeren konijn of verscheurd door een puppy en kijkt nergens meer van op. Of ze denkt eigenlijk: die vrouw is niet goed snik, maar laat dat niet merken. Als ik aan die telefoon had gezeten had ik me niet kunnen beheersen; In de kattenbak?? Hoe krijgt u dat nou voor elkaar? Maar misschien moet ik maar niet meer op een kantoor gaan werken.
Nieuwe stoelen.
Na 27 vlieguren en een temperatuurverschil van 41 graden kun je alleen nog maar tollen op je benen en moet je gelijk naar bed. De kinderen vonden dat maar raar; is hun vader eindelijk weer terug, gaatie slapen. Ook saai. 
Uit het stevige lichaam van Joep komt een schattig prrrrr, terwijl de kleine Rufus miauwt als een zware shagrokende kerel. Joep drinkt het liefst water uit de kraan, Rufus jengelt de hele dag om nog een zakje Whiskas terwijl hij er nauwelijks van aankomt. Vannacht hebben ze de kabelaansluiting van de televisie en een dierbaar vaasje kapot gemaakt. Na vier bloemloze maanden heb ik zojuist een bosje tulpen gekocht; de goden verzoeken. En de muur staat nog steeds in ontmantelde staat -muur- te zijn. 
Hallo. (zei ik tegen het meisje achter de kraam)
Als je werkloos bent, word je ineens geconfronteerd met de meest woeste termen met bijbehorend regime. Digid-code, CWI, UWV, mijn god, zitten daar ook mensen? Bij Digid zitten geen mensen, maar dat is voor een ervaren weblogger via het www nog wel te doen. Vervolgens vroeg ik, 
Het is stil in huis. Na vijf dagen onafgebroken rennen, reizen, logeerpartijen en voedselaansleep, klinkt alleen het gezoem van de wasmachine en ergens ver weg een verlate knal. We vierden Oud & Nieuw met familie en pappa op de laptop, die in de smoorhitte via I-chat ons vuurwerk bewonderde. Oma was flabbergasted van dit staaltje techniek. Nu is het stil hier en hoe gezellig het ook was met iedereen, stil is ook best fijn. Een heel goed vers nieuw jaar wens ik jullie!