Weekend
Met Kerstmis was er geen familie, maar de dag erna des te meer. Eerst met de trein naar oma, die haar huis tegenwoordig gestyled heeft naar Charles-Dickensconcept. Dat wil zeggen: bij gebrek aan afgewerkte muren doe je gewoon geen lampen aan, stook je de houtkachel hoog en hang je overal kerstverlichting op. De ideale omgeving voor heel veel potjes pesten, yatzee en rummikub. De volgende ochtend naar het huis van mijn zus, kindergedruis, een logeerhond en verse Wii-spelletjes. Goddank wisten we ook nog iedereen aan een tafel te krijgen voor voedsel en rust. Daarna weer terug naar de trein, waar mijn oudste zoon blijkbaar genoeg had gekregen van de teringherrie uit zijn I-pod en het Volkskrant magazine ging lezen. Zodat ik toch minstens twintig minuten geconfronteerd werd met de woeste kop van Wouter Bos die dit keer op de cover mocht.
In de trein terug kregen we helaas te maken met een piep- en jengeltrein. Zo'n trein die een piepgeluid maakt, dan weer hoog dan weer laag; scheurt dwars door je hersenpan heen. Ik begrijp nooit waarom ik de ene treinreis niets hoor, en de andere keer anderhalf uur lang gemarteld moet worden. Aan de conducteur legde ik het geheel voor. De conducteur begon zich uitgebreid te verontschuldigen, maar ik wilde gewoon een verklaring. De verklaring: het geluid komt van de versnellingsbak van de trein. Heeft te maken met optrekken, afremmen, schakelen. Dus ik heb nog steeds geen antwoord. Ik neem tenminste aan dat iedere trein moet optrekken, afremmen en schakelen.
Gisteravond heb ik de kinderen blootgesteld aan de All You Need Is Love-Kerstshow. Samen op de bank, chips en cola, poezen erbij en zakdoeken bij de hand. Mamma, waarom moet je nou huilen? Omdat jullie mamma een sentimentele ouwe sok is en moet huilen om een man van heel ver weg die zijn babyzoontje nog nooit gezien heeft en dan door Robert wordt afgezet bij zijn vrouw die zegt: He's asleep, shall I wake him up? Yes woman! Wake him vooral up, z'n vader staat voor het eerst op de stoep!
En dan nog even dit. Al weken heb ik last van koude voeten. Drie paar sokken, kruik eronder, sloffen, het helpt maar matig. Koude voeten zijn horror, als je koude voeten hebt kun je niet slapen en alleen nog aan koude voeten denken. Het kwam dus zover dat ik besloot me dan maar in de wondere wereld van de Uggs te storten. Uggs zijn foeilelijk, lomp, belachelijk duur en stom, maar je hebt er vast geen koude voeten in. Op de verschillende websites las ik echter dat ze uitverkocht waren, en dat je je op een reserveringslijst kon zetten. Wil je eindelijk met de moed der wanhoop een paar Yuggs! aanschaffen, zijn ze er gewoon niet. Ik had me dus min of meer bij een koudevoetenwinter neergelegd, tot ik in de stad deze tegenkwam. Laatste paar, stevig afgeprijsd en alleen nog in mijn maat. De warmevoetengod had duidelijk ingegrepen.
De kinderen spelen bij een buurjongetje, zodat ik met koortshoofd nog snel de supermarkt in kon rennen. Alles binnen, huizen redelijk opgeruimd, poezen tevreden en de kerstboom staat nog. Het is begin middag, ik vind het een wereldprestatie. Nu nog het ene huis ontruimen, het andere volproppen, schoenen, jassen, laptop, spelletjes en boeken verzamelen en dan zijn we weer twee dagen in huis-twee. 
Jajaja, zoooooo schattig. Maar als je na een nacht in het andere huis weer binnenkomt, zie je toch echt de hele kerstboom tegen de vlakte liggen.
Omdat vijf jaar geleden de Vomar het enige supermarktketen was dat zijn aanwezigheid op kaal IJburg aandurfde (toen nog in een witte tent met houten vlonders) ben ik mijn boodschappen bij de Vomar blijven doen. Ook toen er een winkelcentrum en een Albert Heijn kwamen; zoveel lef en pioniersgeest als de Vomar toonde moet beloond worden.
Het gaat zo: er zijn 2 huizen, 2 kinderen, 3 katten met bijbehorende kattenbakken. Er zijn 2 scholen met 2 kerstdiners op verschillende dagen. Er is 1 stageplaats in Artis te regelen, 1 werkstuk over Oostenrijk, 1 CWI-gesprek en 1 printer die het af laat weten. Er zijn nog 4 tandartsafspraken, 2 wasmachines en 2 koelkasten te vullen en er is 1 Odette. Er is 1 ziek kind en 1 met de kont tegen de krib. Er zijn gymspullen, kleren of boeken die net weer daar liggen. Er zijn 3 fietsen die we gebruiken om alles van A naar B en omgekeerd te krijgen. 
Oh ik haat het als je je zo hebt voorbereid en dan nog onderuit gaat. Ik haat het ook dat ik maar niets snap van de airline-sites met 
Hij gaat morgen een maand weg en laat een hele stevige Volvo achter. Maar ik rij al vijfentwintig jaar niet meer, ik ben bang in de auto. Gisteren gaf hij me twee verse theorieboeken. Dat is geen hint meer, dat is een opdracht. Ik word vast overhoord als hij terugkomt.
Wij vieren nooit Sinterklaas, maar omdat de pappa zeer binnenkort voor een maand naar de andere kant van de wereld vertrekt, en hij er dus niet is als er een boom het huis wordt ingesleept, doen we het dit jaar toch maar. Sinterklaas. Ik heb er niets mee, ik ben van Kerstmis. 
Yes! Een ROGGBIV!
Gisteren, op de laatste dag van het IDFA, kon ik eindelijk weer een film zien: