***detslife's digi van de dag***

Omdat vijf jaar geleden de Vomar het enige supermarktketen was dat zijn aanwezigheid op kaal IJburg aandurfde (toen nog in een witte tent met houten vlonders) ben ik mijn boodschappen bij de Vomar blijven doen. Ook toen er een winkelcentrum en een Albert Heijn kwamen; zoveel lef en pioniersgeest als de Vomar toonde moet beloond worden.
Ik weet niet precies welke marketingconferentie er heeft plaatsgevonden, maar in iedere zaak in mijn winkelcentrum kun je iets sparen. Nijntjes, eventueel met handige opbergboom bij de Bruna, zwarte pietjes bij de Blokker, en de Albert Heijn grossiert natuurlijk al jaren in smurfen, sprookjesfiguren of bioscoopkaartjes. Uitgerekend mijn Vomar heeft een voorkeur voor krasdingetjes. Zo kon je van de zomer krassen voor plantjes, krassen voor kinderspeelgoed en nu kun je krassen voor voedsel, een fiets of een wereldreis ofzoiets. Ik haat krassen.

Ten eerste moet je in je portemonnee een muntje opdiepen zonder kartelrandje want met randje krast niet goed. Vervolgens kras je dat halve vlakje open en zie je blij -GEFELICITEERD!- staan maar als je verder krast blijk je met een of ander codenummer naar een website te moeten waar je steevast leest; helaas, probeert u het met een volgend kaartje nog eens, of iets van die strekking. Dus ik haat ook al die moeite voor niets.
Maar het allerergste haat ik de krummels die van het krasvlakje afkomen. Gummikrummels, bolletjes niet-veegbaar spul, het plakt aan je tafel, aan je kleren en uit zo'n krasvlakje komt belachelijk veel kleverigs.

De kaartjes van de Vomar spaarde ik dus op. Lees: gooide ze in de fruitschaal waarin naast kraskaartjes ook elastiekjes, losse muntjes, reservesleutels, papiertjes met mailadressen, rotte mandarijnen en pennen verzameld worden. Totdat de aardige cassiere zei: dit is het laatste weekend, heb je nog kaartjes thuis? Die moet je dan even openkrassen! Op tafel, met een krant eronder wegens allergisch voor krummels heb ik zevenenvijftig kaartjes opengekrast. Ik voelde me een op koopjes beluste idioot met te weinig zinnigs om handen. Het leverde me een Labello en een zakje kipkruiden op; geen fiets of wereldreis. Tijdens het gekras en gekrummel zakte ik achterover in mijn stoel en zag dit. De aktie bij de Vomar is afgelopen, maar er is nog een hele muur te krassen en daar heb ik nu al helemaal geen zin meer in.