Op z'n kop
Okee. Ik gooi er even een klein testje tegenaan. Het plaatje hier links, wat valt u daaraan op? Ik las even een kijkpauze in.
.................
Voor het geval niemand weet waar ik het over heb: hij staat op z'n kop. Ik vind het nogal duidelijk, maar ik hang dan ook regelmatig met m'n neus in de blommen of anders wel tegen een computerscherm aangeplakt om die blommen nog verder op te fleuren.
Drukkers kijken niet. Zo is mijn conclusie na vandaag. Vrij kort door de bocht, er zullen ongetwijfeld drukkers zijn die bijzonder goed kijken, maar het exemplaar van vanmiddag keek me aan alsof ik helemaal hartstikke gek was geworden. Ja maar mevrouw, hoe kan ik nou zien dat dit plaatje op z'n kop staat? Ik probeerde hem uit te leggen dat klanten over het algemeen geen op-z'n-kop-bestanden aanleveren, dus dat ze er gevoegelijk van uit kunnen gaan dat een aangeleverd bestand ook als zodanig op het eindresultaat gedrukt dient te worden.
Ging er niet in. Mopperend nam hij de klacht in behandeling en ging een nieuwe poging wagen. Zucht.
In elk geval gaan er ook veel dingen goed, dus aanstaande zaterdag sta ik met de hele handel en wandel (tassen, kaarten) op de Tropical Markt op IJburg. Een markt door IJburgers voor IJburgers en voor iedereen die over de brug is gekomen. Het woord Tropical heb ik allang uit m'n hoofd gezet, ik hoop oerhollands en bescheiden op droog. Wel leuk hoor, weer winkeltje spelen.
Ja rustig maar, zei de dame van de Kleuren-Analyse, tevens kapster. Ik doe er echt geen strepen in en we gaan nu gewoon beginnen dus leg je hoofd maar in de wasbak. En hou je kop dicht stresskip, dacht ze er waarschijnlijk achteraan. Ik legde m'n nek op dat enge randje van de spoelbak, dat randje dat altijd pijn doet maar waar je nooit iemand over hoort en dacht: godzegene de greep. Het prikte en stonk, Cookie nummer 535 uit het grote kleurenboek. De massagstoel ging aan en onzichtbare bollen drukten ritmisch in m'n rug, terwijl mij onderbenen bijna van het plankje trilden. Als deze kapsalon ooit failliet gaat, wil ik die stoel, deed ik als mislukt grapje tegen mijn buurman. Met m'n natte kop kon ik niet goed zien hoe Cookie was uitgevallen. Het was donker, maar hoe donker werd duidelijk tijdens een woeste föhnaktie. Mooi hoor, zei de dame van de Kleuren-Analyse. Ik dacht -hm hm- en gaf me over aan het foliegepruts dat weer een uur in beslag nam. De dame van de Kleuren-Analyse gaf me ondertussen een verdraaid handig kleurenwaaiertje dat ze gisteren vergeten was te geven. Kijk, zo kun je ook goed zien welke kleuren je in je make-up moet gebruiken en welke kleren je moet kopen. Jajajaja, zullen we eerst dat hoofd tot een goed einde weten te brengen? Graag?
Voortdurend achter de diverse feiten aanhollen, dat is zo'n beetje mijn dagindeling de laatste tijd. Het ene feit is nog maar net ingedaald, of het volgende dient zich alweer aan. Ik ben overal nét te laat mee, of bij, of achter. En soms wordt de fatsoensgrens gewoon flink overschreden. Een verjaardagsfeestje van een jarig kind in april, wordt in juli gevierd. Mijn belastingaangifte 2006 is pas begin juni ingeleverd, de weekverslagen op m'n werk gaan vaak over drie weken terug. Ik hijg achter rotnieuws aan, bel een vriendin een dag te laat, vergeet de ouderbijdrage van school te betalen, en m'n familie heb ik al tijden niet gezien. Als de fysiotherapeut niet zulke achterlijk sterke handen had, viel ik er in slaap. Oja, en aanstaande zondag vieren wij vaderdag, ik bedoel maar. Vorige week mailde ik naar een vriendin aan de andere kant van het land hoe mijn gemiddelde dag eruit ziet. Terwijl ik het opschreef, kon ik haar reaktie er al onder typen.
Sinds ik er achter ben dat de rekenmachine altijd hetzelfde antwoord geeft als hij, gebruik ik mijn jongste zoon als ik iets moet uitrekenen. 
Dit gaat niet lukken hoor. En ik heb al best wat pogingen gedaan. Het ligt niet aan de gasten of aan de onderwerpen. En soms ook niet aan de manier van interviewen. Het zijn gewoon die koppen. Die gaan er bij mij niet in. 
Men neme een idioot lange werkdag, een zwoele zomeravond, een tafel met voedsel en wijn, rosé mag ook, omhoogschietende planten, een kat die muggen vangt, kinderen die niet kunnen slapen maar waar je je vanwege algehele loomheid niet druk om maakt. Een afspraak met twee iemanden die in je mond moeten peuteren, maar dat is pas morgen; werk dat op je wacht, maar ook dat hoeft pas morgen. Niet nu. Nu spelen we vakantietje.
De tweede beugel in dit huis. Een uitneembaar klik-schildje voor de bovenkaak. Eerst dacht ik nog: fijn voor hem dat hij eruit kan. Dan doet het niet zo'n pijn. Nu vermoed ik een lange reeks van Doe je beugel in! en Zorg dat die beugel in het hoesje zit! en Is je beugel nou wéér kapot? Voorlopig is het nog reuze interessant en verheugt hij zich er erg op om morgen zijn geslis op school te laten horen. 
Haar