***detslife's digi van de dag***

Ja rustig maar, zei de dame van de Kleuren-Analyse, tevens kapster. Ik doe er echt geen strepen in en we gaan nu gewoon beginnen dus leg je hoofd maar in de wasbak. En hou je kop dicht stresskip, dacht ze er waarschijnlijk achteraan. Ik legde m'n nek op dat enge randje van de spoelbak, dat randje dat altijd pijn doet maar waar je nooit iemand over hoort en dacht: godzegene de greep. Het prikte en stonk, Cookie nummer 535 uit het grote kleurenboek. De massagstoel ging aan en onzichtbare bollen drukten ritmisch in m'n rug, terwijl mij onderbenen bijna van het plankje trilden. Als deze kapsalon ooit failliet gaat, wil ik die stoel, deed ik als mislukt grapje tegen mijn buurman. Met m'n natte kop kon ik niet goed zien hoe Cookie was uitgevallen. Het was donker, maar hoe donker werd duidelijk tijdens een woeste föhnaktie. Mooi hoor, zei de dame van de Kleuren-Analyse. Ik dacht -hm hm- en gaf me over aan het foliegepruts dat weer een uur in beslag nam. De dame van de Kleuren-Analyse gaf me ondertussen een verdraaid handig kleurenwaaiertje dat ze gisteren vergeten was te geven. Kijk, zo kun je ook goed zien welke kleuren je in je make-up moet gebruiken en welke kleren je moet kopen. Jajajaja, zullen we eerst dat hoofd tot een goed einde weten te brengen? Graag?
Het folie mocht eruit, en de volgende föhnsessie begon. Met behulp van maar liefst drie draaiborstels die willekeurig in mijn haar werden geparkeerd (ik dacht aan Erik Engerd die z'n kammetjes altijd kwijt was) werd duidelijk wat er zich in de afgelopen drie uur op mijn hoofd had afgespeeld. Ik keek m'n ogen uit, het was alsof het hele metamorfose-team elk moment achter het schot vandaan zou springen. Hoera! Je bent Nieuw en Hip en Kijk Toch Eens! Het metamorfose-team bleef weg maar de dame van de Kleuren-Analyse nam de taak over. Aan alle aanwezigen in de kapsalon vertelde ze hoe ik gisteren was binnengekomen en hoe mooi het was geworden.
Ik rekende een astronomisch bedrag af en de dame van de Kleuren-Analyse wenste me veel plezier met mijn nieuwe hoofd. Gelukkig regende het geweldig hard, dus ik dook snel in de capuchon van mijn veel te grote regenjas.
Thuis riep ik veiligheidshalve nog: niet schrikken! maar de mond van mijn jongste zoon viel open en de rest zei: jeeeee. Nou kan je met jeeeee alle kanten op, maar na enkele minuten bleek dit een gunstige jeeeee. Het unanieme oordeel was: mooi. Mooi. Nu ik nog. Voor de spiegel bekeek ik mijn nieuwe hoofd. Het wende. Ik durfde zelfs naar de stad en na een aantal vreemde reakties op mezelf in winkelruiten (wie is... oh dat ben ik) is het uiteindelijk gezakt. Okee, dit is het. Het is goed, anders maar goed. Morgen eens proberen hoe ze dat nou deed met die borstels en die föhn.