***detslife's digi van de dag***

Als wij in een vreemde stad zijn, komt er altijd een moment dat er een Interessante Fontein opduikt. En wat doen wij dan? Dan gaan wij idioot springen. Dat vinden wij leuk.
En verder is Oostende een prachtstad, ook als het regent. Als het regent op de pier, in de haven, in de binnenstad (even niet in het zee-aquarium) maar wel weer op het parkeerdek van de Delhaize, tijdens de rit naar Brugge, tijdens de rit van Brugge, op de boulevard en gewoon, als je je hoofd buiten het raam van het hotel stak.
Ik vond het allemaal niet erg, ik was allang blij om even weg te zijn. En nu zijn we terug, en daar vind ik dan weer vanalles van. Om te beginnen: een ontmoeting met de fitnessmevrouw in de supermarkt en de belofte morgen om 11.00 uur aan te treden. Ook van de beruchte blauwe envelop en het feit dat het de kat totaal onverschillig liet dat we weer terug zijn. Goed. De orde van de dag, hoe ging het ook alweer. Zo'n orde van zo'n dag kan in één weekend elders zomaar verdwenen zijn. Morgen weer vinden.

Posted by odette at 11:58 pm | Permalink | Comments (178) | TrackBacks (0)

Weten jullie wel hoe leuk het is om wow! te lezen? Of dat er meerderen (ja!) zijn die zeggen: ik wil dat tasje! Man, dat is leuk. Want je begint natuurlijk maar een beetje voor je uit te prutsen. Omdat je een idee hebt, maar ook geen idee of anderen hetzelfde zien.
Goed. De stand van zaken.
Tussen de bedrijven door zoek ik naar drukkerijen die deze tasjes uitvoeren tegen zo laag mogelijke produktiekosten. Dan hoef ik namelijk ook niemand een vette rekening onder de neus te duwen. Dat zal vanuit bedrijfstechnisch oogpunt wel helemaal geen handige zet zijn, maar die tasjes zijn van mij, en dan gaat het ook op mijn manier. Het kost veel tijd om alles uit te zoeken. En om het presenteerbaar te maken. Maar ik heb geluk: de webdesigner van de soon-to-be bloementasjessite heeft net een bestel-programma geschreven. We gaan het namelijk zo gemakkelijk mogelijk doen. (Hoera-1) Er staan ook weer proefbestellingen uit, waaronder voor grote tassen, en ik heb goede hoop dat het deze keer geen anderhalve maand gaat duren. (Hoera-2) Op mijn bureau staat een grote bos tulpen, de blauwe druifjes op de keukentafel bloeien bijna en elders doen narcissen hun best om uit de knop te komen. (Hoera-3) En: het wordt echt ooit lente en dan kan ik de straat weer op, naar bloemenwinkels en naar het park, voor alles dat binnen en buiten de perken groeit. (Hoera-4)
Genoeg te doen met heel veel plezier. Heb nog even geduld. Maar mocht er ineens iemand zijn die nu zegt: ik wil persé die van het plaatje hieronder, mail me dan. (zie: rechts) Dan mail ik je terug met alles wat je weten moet.

Posted by odette at 11:17 pm | Permalink | Comments (9) | TrackBacks (0)

Beloofd is beloofd, dus hier zijn ze. Ik heb er lang op moeten wachten, er was iets mis in de drukkerij. Maar vandaag kwam er dan eindelijk een grote doos met drie bloementasjes. En nu moeten jullie weer even wachten, want er komt nog meer. Grote tassen bijvoorbeeld, en nog veel meer kleintjes. En een eigen plek op het www om ze allemaal te kunnen bekijken. Hopelijk wordt alles zo leuk, dat je er een beetje hebberig van wordt.

Posted by odette at 05:06 pm | Permalink | Comments (4008) | TrackBacks (0)

Vandaag gehoord:
Ik stuur mijn liefde geen kaart, want dan wéét hij het. Precies. Sommige liefdes moeten maar geheim blijven.

Posted by odette at 09:38 pm | Permalink | Comments (4) | TrackBacks (0)

Ik zie al een een tijd niet goed. Veraf en dichtbij. Alles daar tussen in gaat nog. Vermoeidheid, dacht ik. Het is best overzichtelijk om alles op vermoeidheid te gooien. Shithumeur, huilbui, woedeuitbarsting, algehele hersenverweking, allemaal vermoeidheid. Totdat iemand opperde dat je van wazig zien op zich al doodmoe kan worden. Dus of het een niet het ander in stand hield.
Bij de HEMA liet ik mij voorzichtig informeren door een wildvreemde, maar aardig uitziende mevrouw. Ze stond op een kleine afstand, dus dat zag ik heus nog wel. Dat ze er aardig uitzag. Probeer eerst een +1 of 1,5, deed ze informatief. Er gaat een wereld voor je open. Maar ik kocht geen brilletje bij de HEMA. Aanstellerij vond ik het, ik zou wel wat vroeger naar bed gaan. En zo.
Vandaag griste ik in een van mijn hersenverwekingsmomenten een leesbrilletje in vrolijke koker bij de Zeeman mee. Het ding kostte 1,80 euro, dus dat zou me de kop niet kosten. Waarom besluit je ineens iets wel te doen? Of juist niet? Als ik daar ooit nog eens achter kom, dan word ik vast rijk en gelukkig.

Thuis haalde ik het kleine roze brilletje uit de koker en zette hem op. Ik zag geen bal. Oja! Leesbril! Dus voor op de neus, en niet tegen je gezicht aangeplakt. Ik pakte een willekeurige folder van tafel en las iets over hardlopen in de natuur. Haarscherp. Hardlopen In De Natuur, schreeuwde de folder me tegemoet. Ik ben bang dat het een hit is, mijn leesbrilletje. Vanavond zal ik oefenen op slim en opmerkzaam boven mijn brilletje uitkijken als ik even niets hoef te lezen. Of ik parkeer hem als hij buiten dienst is op mijn hoofd. Als een zonnebril. Ik zal daar dan een passend Henk-Jan Smits-hoofd bij trekken.

Posted by odette at 08:07 pm | Permalink | Comments (67) | TrackBacks (0)

Om te vieren dat het hele CITO-gedoe achter de rug is, deden ze boven iets met sneeuw. Goed kado.

Posted by odette at 05:26 pm | Permalink | Comments (617) | TrackBacks (0)

Er stuitert hier nogal wat stress door het huis. Reorganisatiestress, verhuisstress, regelstress en CITO-stress. De beste remedie tegen stress is een bundeltje artisjokken in de pan. Je moet er even op wachten, maar dan heb je ook wat. Antistress-artisjokken, om precies te zijn.

Posted by odette at 05:35 pm | Permalink | Comments (10) | TrackBacks (0)

Ik kan natuurlijk vertellen dat ik me het apelazarus werk, en dat de Wibautstraat vanaf vandaag niet meer het krantenhoofdkwartier is. En dat onze nieuwe lokatie bestaat uit glas en kleur en open, en dat er overal verhuisdozen staan die uitgepakt moeten worden. En dat verhuizen met je werk nogal een happening is. Maar dat zou saai zijn.
Hier mijn collega H. met hondje C. Hondje C. was vandaag mee naar het werk. Dat mag eigenlijk niet, hondjes op het werk, maar omdat het de laatste dag was en alles toch al raar, kon hondje C. er ook best bij. Collega H. had al eerder een hond. Toen alles nog niet zo streng was, ging deze hond K. wel vaker mee naar het werk. Het was dan zaak om snel alle prullebakken en tassen op het bureau te zetten, want anders had hij én overgebleven stukjes gevulde koek én je meegebrachte lunch te pakken. Hond K. kon ook zingen. Als er een ambulance of politiewagen langskwam, zong hij gezellig mee met de sirene. Of als je zelf een oeoeoeoeh! inzette, dan klonk er even later een opgewekt woeoeoeoeh! uit zijn bekkie terug. Hond K. was een geweldige hond. Maar hond K. ging dood en lange tijd kwam er geen andere. Totdat ze deze lieverd op internet tegenkwam. Een getraumatiseerd, te klein gebleven cocker spaniël, all the way from België. Moest opgehaald en mee naar huis. Moet gekoesterd en opgevoed. Moet leren dat niet iedereeen gemeen tegen haar doet. Ze is in hele goede handen. Als ik loopbaanadviseur was geworden, had ik collega H. al jaren geleden uit die kantoortuin geplukt, en richting dier gestuurd.

Posted by odette at 05:37 pm | Permalink | Comments (52) | TrackBacks (0)