***detslife's digi van de dag***

Ik zie al een een tijd niet goed. Veraf en dichtbij. Alles daar tussen in gaat nog. Vermoeidheid, dacht ik. Het is best overzichtelijk om alles op vermoeidheid te gooien. Shithumeur, huilbui, woedeuitbarsting, algehele hersenverweking, allemaal vermoeidheid. Totdat iemand opperde dat je van wazig zien op zich al doodmoe kan worden. Dus of het een niet het ander in stand hield.
Bij de HEMA liet ik mij voorzichtig informeren door een wildvreemde, maar aardig uitziende mevrouw. Ze stond op een kleine afstand, dus dat zag ik heus nog wel. Dat ze er aardig uitzag. Probeer eerst een +1 of 1,5, deed ze informatief. Er gaat een wereld voor je open. Maar ik kocht geen brilletje bij de HEMA. Aanstellerij vond ik het, ik zou wel wat vroeger naar bed gaan. En zo.
Vandaag griste ik in een van mijn hersenverwekingsmomenten een leesbrilletje in vrolijke koker bij de Zeeman mee. Het ding kostte 1,80 euro, dus dat zou me de kop niet kosten. Waarom besluit je ineens iets wel te doen? Of juist niet? Als ik daar ooit nog eens achter kom, dan word ik vast rijk en gelukkig.

Thuis haalde ik het kleine roze brilletje uit de koker en zette hem op. Ik zag geen bal. Oja! Leesbril! Dus voor op de neus, en niet tegen je gezicht aangeplakt. Ik pakte een willekeurige folder van tafel en las iets over hardlopen in de natuur. Haarscherp. Hardlopen In De Natuur, schreeuwde de folder me tegemoet. Ik ben bang dat het een hit is, mijn leesbrilletje. Vanavond zal ik oefenen op slim en opmerkzaam boven mijn brilletje uitkijken als ik even niets hoef te lezen. Of ik parkeer hem als hij buiten dienst is op mijn hoofd. Als een zonnebril. Ik zal daar dan een passend Henk-Jan Smits-hoofd bij trekken.