« Bende | Main | Begraaf »

Straks

vakantielampL.jpgWat ga je straks eigenlijk doen? is zo'n veelgestelde vraag. Doen, als het ontslaggevecht eindelijk rond is, en ik tijd heb. Doen. Kristustepaard, er wordt van me verwacht dat ik ook nog iets ga doen.
Nou ja, die Franse vakantielamp ophangen, balkjes aan de muur boren voor schilderijen en andere plaatjes, een hele muur met drie jaar bij elkaar gesprokkelde IJburgse tegelstukjes bekleden, alle autorijfoto's uitzoeken en bundelen in een boekje, mijn jongste zoon naar de Bascule begeleiden, een maand lang alleen voor mijn kinderen zorgen als hun vader aan de andere kant van de wereld in de zon Kerstmis viert, twee babykaters op de kop tikken en opvoeden, naar Dublin met vier hele leuke mensen, naast mijn lief gaan liggen en voelen of we de hele emotionele tsunami hebben doorstaan, sporten om m'n lijf weer op orde te krijgen en werk zoeken om de rekeningen te kunnen betalen.
Maar vooral uitrusten en binnenin kijken wat er is en wat ik wil. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst heb nagedacht over wat ik wil. Het is moeten en overeind blijven, maar ergens klinkt een dringende alarmbel die zegt: het moet leuker kunnen. Het moet leuker kunnen, maar eerst is er nog afscheid. Een begrafenis op woensdag, een werkafronding, een afscheidsfeestje met collega's die er toe doen en het onvermijdelijke moment dat je je toegangspasje inlevert. Dat inlevermoment is waarschijnlijk het moment dat mijn hoofd even stil zal staan. Van schrik, om alles wat er is gebeurd en om wat ik moet gaan doen. Straks.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://detslife.nznl.org/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/478

Comments

Pf, wat heb jij veel op je bord.. ik hoop dat het straks wat rustiger is allemaal.

* zendt wat rust jouw kant uit *

Ontslaggevecht?? Mijn hemel, wat een toestanden, alsof je nog niet genoeg aan je hoofd had...
Wel goed dat je nu tenminste een Meneer Die Blijft hebt.

Potverhierenginder, vergeet ik mijn naam weer in te typen. Dat was ik dus, Laurent, die vorige.

Wow, sterkte! Hopelijk gaat het bij de Bascule sneller en beter dan bij ons in de buurt. Na vijf jaar zijn ze er eindelijk uit. En de rest van de zaken komt me ook allemaal bekend voor. Ik zorg 5 maanden voor de kinderen bij afwezigheid van vaders, had gisteren een begrafenis en moet ook nodig binnenin kijken. Ik heb alleen net een nieuwe baan... Sterkte, you can do it!

Post a comment