***detslife's digi van de dag***

Er zijn massa's kinderdingen waarvan ik blij ben dat het klaar is. Nooit slapen, overal een idioot grote tas met flessen, luiers en weetikveelwat meeslepen. Stopcontacten dichten, traphekjes plaatsen, altijd bang dat er iemand naar beneden klettert of de straat op rent. Ziektes, enge bij voorkeur en vaak in een weekendnacht. Onbegrijpelijk huilen, een stomme crècheleidster terwijl je echt moet werken, speelgoed in neusgaten en openbare driftbuien en dat jij dan kalm moet blijven.
Nu zijn ze dertien en negen. Beiden verbaal "nogal sterk" zoals de huisarts dat ooit eens treffend zei, maar beiden ook heel verschillend. Het is dat ik er zelf bij was, anders had ik de jongste zeker van een Spaanse vader verdacht. Het temperament waarmee hij Zijn Meningen verkondigt is verbijsterend. Jij begrijpt niets van mijn leven! en toen was hij vier. Nog steeds mimiekt hij er lustig op los en spuwen zijn bruine ogen vuur als hij vertelt over onrechtvaardigheid tussen vrienden.
De oudste doet alles wat gematigder, maar vorige week verbaasde hij ons allen tijdens het huisbezoek van zijn mentor met de mededeling: als u zo streng tegen mij doet, dan denk ik dat u mij haat. Doodkalm maar uiterst doeltreffend vlogen de woorden over de keukentafel. Stiekem was ik blij dat we onze kinderen hebben opgevoed met gewoon Nederlands. Een trein was een trein en geen tjoektjoek. Een ruzie wordt niet beslecht met slaande deuren (alhoewel die Spaanse daar volgens mij nogal blij van wordt) maar met woorden. Gevoelens mogen er zijn maar moeten soms een beetje ingeperkt; het is hier tenslotte geen woest toneelgezelschap en een natuurlijke neiging tot drama hebben ze allebei wel een beetje.

De oudste zit sinds de zomer op de middelbare school. Afgezien van deze nieuwe ouderfase met onbekende wendingen (Ik vloog vroeger toen ik dertien was helemáál niet met mijn klas naar Denemarken! Of deed een Maatschappelijke Stage met bejaarden) komt mijn hele pubertijd nog eens voorbij.
Verliefd.
Wanneer was ik ook weer voor het eerst bewust verliefd? Volgens de familie-overlevering was ik al verliefd toen ik vijf was. Op de Spaanse (hee!) liftjongen in een vaag hotel. En mijn hele lagere schooltijd was ik verliefd op een jongen die later een bekend kunstenaar is geworden en waarvan ik nog steeds op geen enkele opening durf te komen wegens verlate rode vlekken. Op de middelbare school was ik doorlopend verliefd. Op Jacques en René en nog honderdduizend andere puistigen. Volgens mij was ik verliefd op verliefd-zijn, maar voor dat inzicht moet je minstens twintig worden. Voor hetzelfde geld had ik die roes uit verdovendehashdrugmiddelen gehaald, maar gelukkig koos ik blijkbaar voor dagboektranen, stiekeme briefjes en de welbekende rode vlekken.
Mijn oudste is verliefd. Na vanavond weet ik het zeker. Al langer werd een bepaalde niet nader te noemen meisjesnaam te pas en te onpas gedropt. Goh, hij heeft niet alleen vrienden maar blijkbaar ook vriendinnen, dacht ik nog naïef. Vanavond onder het eten, vroeg ik hem op de mini-man af of hij misschien een beetje verliefd is op die gedropte naam. Hij zei natuurlijk nee, maar met zijn hoofd een beetje naar beneden zag ik een glimlach en een blos. Ach hemel. Ik zal hem verder niets meer vragen, this is serious business en daar horen geen moeders bij. Tenzij er liefdesverdriet wordt opgelopen, maar dat valt gelukkig in de categorie: begrijpelijk huilen en die snap ik. We zullen zien, ik vind het bijna net zo spannend als hij.

PS: De foto komt uit de film -Alleman- van Bert Haanstra, vorige week gewoon op tv. De verliefden uit de film die ik vanaf de bank vastlegde, doen iets vreemds met schelpen in hun neus. Persoonlijk heb ik niet echt iets met schelpen in de neus. Als ik verliefd ben bedoel ik. Maar misschien is het wel een soort achterstallig -speelgoed-in-neus-spel- en doen we later net als vroeger.