Omhoog
Voor zijn verlate verjaardagsfeestje gingen we klimmen in bomen. In het nog niet zolang geleden geopende Fun Forest in het Amsterdamse Bos. Dat we moet je trouwens met een korrel zout nemen, want ik stond drie uur op de grond, de picknickmand te bewaken. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om vijf meter de lucht in te gaan, touw of geen touw.
Hij vond het zo eng, hij durfde na de eerste wiebelende boomstam echt niet meer. Maar tijdens de twintig minuten durende instructie had ik gehoord: als iemand niet meer durft, roep ons. -Ons- was een legioen rode helmen met buitengewoon aardige mensen eronder die mijn kind een door kennis onderbouwde bemoediging gaven. Met andere woorden: ze hebben hem er doorheen geluld. Zo trots was hij en zo trots was ik. Drie uur en twee parcoursen later verzuchtte hij: dit is leuk man!
Op mijn zolderkamer in het ouderlijk huis hing een wasbak, alleen koud water. Iedere dag douchen was niet gewoon bij ons, dat gebeurde een keer per week en dan waren ook de haren aan de beurt. Maar als meisje moet je schone haren, althans: vette haren waren in mijn beleving zo'n beetje het goorste wat er was. En al dat rondvliegend hormonaal spul in je lijf zorgde nou uitgerekend voor een vette kop. Mijn oplossing voor dit puberleed was het stiekem meesmokkelen van een beetje shampoo en boven in mijn kamer met m'n kop onder de koude kraan gaan hangen. Ook in de winter. En daarna snel naar bed met die natte kop. Resultaat: bij het opstaan een soort wuivend kapsel dat alle kanten op stond terwijl de punkperiode nog niet begonnen was. Vervolgens bij het ontbijt glashard liegen dat je je haren echt niet gewassen had. Echt Niet. Vanaf het moment dat ik op kamers woon heb ik iedere dag mijn haren gewassen.
Als ik het niet meer weet, kijk ik 
De zakdoekjes waren op en de winkels waren dicht. Ik nam dus een wc-rol mee naar het oosten des lands; een bezoek aan familie met wandeling toe. Op de 
Even zonder beschouwingen over de bereikte leeftijd: ik ben jarig vandaag. Zo, en dan nu even een taart bakken.
Beetje stilletjes hier he? Ik krijg eigenlijk jeuk van webloggers die menen zich te moeten verontschuldigen in tijden van radiostilte en nou doe ik precies hetzelfde. Dat komt misschien ook omdat ik ooit ergens heb ingesteld dat eerdere berichten langzaam verdwijnen naar het archief en dan bwaf! zit je ineens tegen zo'n wit vlak te koekeloeren. Ik ben te lui om die instelling op te zoeken en te veranderen. In elk geval, stil hier betekent vaak niet stil erbuiten. Dat is dus de kwestie, dan weten jullie dat. Maar misschien goed om te weten dat ik tijdens deze onzichtbaarheid:
Ook in mijn ouderlijk huis gebeurt vanalles met muren, er wordt gekrabt, gestoken en verbaast. De laatste laag gaf dit patroon. Mijn fantasie slaat altijd vreselijk op hol van oud behang. Wat, wanneer en waarom. En wie knalde er dat donkerbruin overheen? Was dat mijn vader? En was dat in dezelfde periode dat hij de mooie ornamenten verstopte achter een verlaagd plafonnetje? Op dat verlaagde plafonnetje tussen de troep stond een doos met oude super-8 filmpjes. Over een aantal weken kunnen we zien wat erop staat.