***detslife's digi van de dag***

Mijn zoon liep stage in Artis en kreeg een Amaryllis mee. Kadootje. Nou heb ik een hartstochtelijke hekel aan Amaryllissen, nooit begrepen waarom hele volksstammen zich bezighouden met een volstrekt recht apparaat waar een bloem uit zou moeten groeien. Geen blaadje, geen franje, geen gekringel of getierelantijn, nee: gewoon een groene staaf met een bloem erop. Althans, dat is de bedoeling. Maar goed, je bent een beetje 'n aardige moeder, dus je zet het ding bij gebrek aan vensterbanken zoveel mogelijk in het licht en hoopt dat het allemaal snel voorbij zal zijn.
Mijn Amaryllis heeft ook nog kapsones, hij vindt dat hij te weinig licht krijgt, dus zijn staferige lijf buigt bijna obsceen naar mijn keukenraam. Alsof hij me iedere dag wil inwrijven dat ik een hele slechte Amaryllisverzorger ben. Klopt. Maar moet die boodschap zo duidelijk in mijn verder best aangename keuken worden geventileerd?
Ik geef het geheel braaf water en eerlijk is eerlijk: het groeit als kool. Zelden zo'n snelgroeiende (groene) staaf gezien. Verder geen bloem te bekennen dus in feite sta ik zwaar voor paal met mijn aardigemoedergedrag, mijn zoon had vanaf het overdrachtmoment al geen interesse meer in dat frutje in een pot. Die doet allang weer iets met Ipods, meisjes en wiskundeproefwerken.
Het enige vrolijke wat deze verder totaal zinloze toestand oplevert, is het feit dat ik sinds zijn komst te pas en te onpas Is this the way to Amarillo loop te zingen. Mijn gekrenkte Amaryllis wijst de weg naar Amarillo zo stel ik me voor; eindelijk iemand die de weg weet. Stomme plant, goed liedje.