***detslife's digi van de dag***

Er werd gevraagd om nieuwe foto's van Joep en Rufus. Men vond dat ik minstens wekelijks wat foto's en bijbehorende verhaaltjes moest rondstrooien, want voor ik het wist waren ze groot en misschien niet zo schattig meer.
Hier dus Rufus (links) en Joep (rechts), allebei drie maanden oud. Rufus blijft de ondeugende knuffelbaby, jaloers ook. Joep, de bangerd die je moet veroveren, hij vindt niet iedereen leuk of aardig. Samen de ideale combinatie. Ze slapen samen, ze lebberen elkaar bijna op het genante af. Maar soms vechten ze en wil de een hier zitten en de ander daar. Als ik te lang in mijn slaapkamer blijf, roept uitgerekend Joep me aan de andere kant van de deur wakker. En als ik vroeg op ben, liggen ze tegen elkaar gekruld op de oude schommelstoel, hun nestje. Volgens mijn kinderen zijn het allang geen vrienden meer, maar broertjes, waarmee ze gelijk hun definitie van broertjes prijsgeven. Oja, en ze gaan altijd samen op de kattenbak. Dat is toch raar?
Toen ik ze net had dacht ik dat het niet kon, poesjes opvoeden. Ik had geen aandacht over, en wilde het liefst zelf tegen iets pluizigs op een schommelstoel. Maar als ik nu thuiskom in een leeg huis, of net tot aan mijn enkels in een plas water ben gestapt, chagrijnig ben of moe en alles is bleh, dan zitten zij achter de deur en roepen: Jottem! Ze is er weer! Ik heb hen net zo hard nodig als zij mij. Al maak ik me geen illusies hoor: ik ben vooral brokjes-geefster en warme schoot.