« Joep en Rufus | Main | Een boodschappenlogje! »

Wuif

wuivenL.jpgEen van mijn meest dierbare collega's was de afgelopen maand op vakantie, precies in de periode dat alles rond mijn ontslag, het gedoe en het grote volhouden in volle gang was. Op de dag dat zij terugkwam, was ik er voor het eerst niet meer. De collega belde gelijk, maar ik kon haar niet te woord staan. Ze mailde me, hoe het me gaat en dat ze me wil spreken. Het was zij die me had gewaarschuwd voor het rouwproces na deze horror-ervaring. Ik had dat destijds weggewuifd onder het mom van: ik ben toch geen watje, ik kan de hele wereld aan en ik ga dit tot op de bodem uitvechten. Dat vechten, dat heb ik gedaan. Volgehouden ook, met opgeheven hoofd en zonder drama. Ik sla mezelf daarvoor niet op de borst, dit is de manier waarop ik lastige zaken aanpak. Niet zeiken, doorgaan en staan voor de dingen die je belangrijk vindt.
Nu zijn we een week verder en na haar mail kwamen er wat voorzichtige tranen. Geen aanleiding, gewoon, gedruppel uit m'n ogen. Ik begreep niet goed waarom het kwam, en waarom juist op dat moment.
Vanmiddag liepen de mandieblijft en ik door het zonnige herfstweer. We liepen lang, door het park, langs het water, zaten aan de rand van een meertje, het was een mooie middag. Bij een thee op het strand vertelde hij me dat hij vanavond weer naar zijn eigen huis zou gaan, er lag nog allerlei werk en ongeopende post dat nodig uitgezocht moest worden. Een heel normaal en logisch besluit, ik ga naar huis want ik moet nog een hoop doen. Maar bij mij was het hek van de dam, tranen met tuiten, huilen huilen huilen, we schrokken er allebei van. Ik probeerde weer te ontdekken waar deze waterval vandaan kwam en waarom juist op dit moment.
Het grote volhouden heeft me ingehaald, het is de allergrootste valkuil waar ik vierkant ingetrapt ben. Ik wiebel en waggel een beetje door de tijd en iedere onverwachte wending is me teveel. Ik kan even niet meer meewuiven met de dingen die gebeuren. Dat is lastig, maar omdat ik het nu weet, kan ik er rekening mee houden. Geen verrassingen, ik wil schema's waar ik me aan vast kan houden, van teveel gewiebel kun je tenslotte zomaar omvallen.

Volgende week gaan we naar een bruiloft. Ik hou m'n hart vast, zakdoeken mee.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://detslife.nznl.org/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/489

Comments

Ja, dat krijg je als je zo iemand bent die de dingen niet voelt op momenten dat het voor de hand ligt. Dan komt het ineens op een heel raar moment naar buiten. Althans, die ervaring heb ik zelf wel.
Wat is er toch allemaal ineens gebeurd op je werk?

Your website is very great. I enjoyed your website a lot. Thank you.

Post a comment