***detslife's digi van de dag***

Ik had het beloofd en nou weet ik niet waar ik moet beginnen. De rode koffer met niet betaald overgewicht? Het gevlieg en dat je halverwege serieus denkt dat je een hersenbloeding krijgt wegens ontploffend hoofd? Of de eerste blik op het hotel wat lijkt op een uitgebrande keet gesitueerd boven de Fire Brigade, godbetert?
Ik overleefde het ontploffende hoofd dankzij bemoedigende woorden en geknijp in de knie rechts van me, en het hotel bleek een andere, veel luxere ingang te hebben. Het hele hotel was paars met bordeauxrood gekleurd, met een ietwat overdreven inrichting. (denk: gouden boeddha's van 2 meter) Kortom: een vet uitgevallen hoerenkast, maar met prima bedden, goeie koffies en vriendelijke mensen. Over die koffies raak ik trouwens nu nog niet uitgepraat. Kijk, die pints zijn leuk, de Irish stew is lekker, de tosties zijn formidabel, maar die koffies! Daar heeft een mens wat aan. Cappuccino's met figuurtjes in hele grote koppen en goed schuim, je kunt me er altijd voor wakker maken, en ik zal er ook wakker van blijven want laffe bakken, daar doen ze niet aan.
De eerste avond maakten we gelijk kennis met de locals. De hoofdlocal bleek een vriendin van een vriendin en was speciaal gekomen om ons toeristen een beetje de leuke weg te wijzen. Naar the Hairy Lemon om precies te zijn. Iemand die zijn kroeg noemt naar een harige citroen heeft gevoel voor humor. In the Hairy Lemon ontdekte ik dat ook hele slanke petieterige meisjes liters bier kunnen wegwerken zonder noemenswaardig op hun benen te gaan zwaaien, dat er sinds het Ierse nationale rookverbod massa's leuke rookruimtes zijn ingericht, onder andere het binnenplaatsje waar je naast roken, nog meer bier naar binnen kunt werken en dat aangrenzend een soort van eetding is gevestigd waar je je bierige maaginhoud weer een beetje op peil kunt brengen met wat stevigs. Naast bier bleek er iets als -Kopparberg- te worden geschonken, een zoetig bier-iets dat ook bij de lokale Ikea te krijgen zou zijn. De Zweden zijn een veelzijdig volkje en de volgende keer als ik op zoek ben naar een Billy-opzetkast, ga ik zeker langs de voedselafdeling waar ik tot nu toe alleen bleef hangen bij de zweudse gehaktballen. Overigens klonk er de hele avond nergens fiedeldiedommuziek, waarvoor een hartgrondig: hoezee!
We rolden laat ons hotelbed in. De helft van ons bleek een geluchte ruimte te hebben bemachtigd. Wij, de andere twee, vertoefden in een soortement van sauna. Als we heel stillagen was er een soort van slaap-optie. Wat natuurlijk wel gebeurde, maar mijn nacht was een wirwar aan dromen, gedraai en onrust, op zoek naar lucht. De volgende ochtend hoorde ik dat ik niet had gesnurkt, maar wel zwaar geademd had. Wat me onder de gegeven omstandigheden nog best een goede hinder-score leek.