***detslife's digi van de dag***

Omdat ik weer als een gek aan het werk ben, hier nog een vakantieverhaaltje. Zodat het niet zo lang geleden lijkt.
Op vakantie doen wij niets. Niets belangrijks in elk geval. Of je moet zwemmen, in de zon hangen, naar de markt gaan en boeken lezen ultra-belangrijk vinden. Maar omdat we in de Bourgogne waren vonden we dat we op z'n minst wel een uur aan iets-met-wijn konden besteden. Buiten het opdrinken natuurlijk. Dus op naar het wijnmuseum in een dorpje waarvan ik de naam alweer vergeten ben. Het wijnmuseum werd bestierd door een buitengewoon enthousiaste meneer die ons met handen en voeten alles over persen en vaten probeerde uit te leggen. We hadden pech, we waren niet de enigen die van zijn bijzondere rondleiding mochten genieten. Er was nog een Nederlands gezin. Zo'n gezin dat je in het dagelijks leven flink omzeilt, maar gezien de kleine ruimte was er geen ontkomen aan. Het gezin bestond uit vader, moeder en twee zoons van dezelfde leeftijd als die wij hadden meegesleept. Zo kon je in een klap duidelijk het verschil in Gezin zien en dat was eerst grappig en later tenenkrommend. Deze mensen waren intelligent en lieten geen moment onbenut om dat tentoon te spreiden. De oudste zoon moest in zijn brugklas Frans moeilijke vragen stellen; de vader had een bijna professionele fotocamera met flitsinstallatie om z'n bepolode nek hangen (vast duur maar het beste merk) en de moeder legde bij ieder dingetje Iets Uit. Haar enige makke was dat ze slecht Frans verstond, dus vaak stond ze maar wat educatiefs voor zich uit te bazelen terwijl haar jongens gedwee opletten.

Na vanalles over wijn en oud en zwaar en paardenkracht, kregen wij een ander zaaltje in het vizier. We slopen naar binnen, de enthousiaste rondleider achterlatend bij het educatieve Gezin. In de ruimte was een dorp nagebouwd, met allerlei zorgvuldig verzamelde attributen uit een ver verleden. Midden in de ruimte stond een enorme houten muziekkapel. Met kroonluchters en bloemenversiersels en houten hekjes en alles was even prachtig. Ergens aan de muur hing een oude foto van diezelfde muziekkapel in het echte dorp. We waren helemaal vol van die muziekkapel en dat bleef niet onopgemerkt. De enthousiaste museumeigenaar legde vol vuur uit dat de muziekkapel niet origineel was, maar een door hemzelf nagebouwde replica. Van geknipte conservenblikken, oud hout en meer gescharrel was hij al sinds jaar en dag bezig de oude afgebrande muziekkapel aan de hand van foto's in ere te herstellen. We luisterden ademloos, kregen steeds meer besef van het levenswerk van deze man en de bewondering steeg met de minuut.

Het Gezin had inmiddels ook de muziekkapel ontdekt. Niet gehinderd door enige kennis begon moeder een heel verhaal. Dat deze muziekkapel vroeger in het dorp had gestaan en dat ze hem hier naar binnen hadden gesleept en Kijk toch eens hoe mooi de mensen dat vroeger wisten te maken! Echt vakmanschap, dat zie je tegenwoordig niet meer. Dat was het moment dat we ons niet meer konden beheersen. Op venijnige toon deelde mijn gezelschap de vrouw mee dat ze maar wat uit haar duim stond te zuigen en leverde het ware verhaal. Binnen twee seconden schakelde ze over op een nieuwe versie, dit keer met de juiste kennis, maar met dezelfde drammerigheid als het hele uur ervoor. Toen de man daarna graag een foto wilde maken van zijn gezin bij oude wijnvaten in de kelder en hij te horen kreeg dat hij niet mocht flitsen, zijn we weggegaan. Deze zichtbare teleurstelling konden we er echt niet meer bij hebben.

We hebben de aardige museumeigenaar hartelijk bedankt, hem een flinke duit in het museumzakje meegegeven en zijn drie meter buiten het museum even hard gaan gillen. En toen was het natuurlijk al snel weer tijd voor zon, cafe au lait en twee coca's op een terras. Daarna sloegen we een fijne fles Bourgogne in en vertelden we onze kinderen dat dat heel erg lekker was. Ook heel educatief, vonden wij.