***detslife's digi van de dag***: Zoet en Geel en Groen

Ik heb een zoet verhaaltje in de aanbieding. Helemaal echt gebeurd en best wel suikerig en roze, of in dit geval eerder lichtgeel en lichtgroen, maar daarover later meer.

De zon scheen, ik lag erin en las de krant. Er klonk een vogelgeluid. Op IJburg klinken niet veel vogels, in de eerste jaren na onze verhuizing naar deze zandvlakte klonk er hoogstens een *gak gak* van overvliegende eend of gans en dat was het.Te weinig bomen nog, dus geen vogels. De bomen groeiden gestaag en er fladdert steeds meer boven ons hoofd. Vogels, net als toen in de binnenstad van Amsterdam. Maar ondanks aanwas is een vogelgeluid op IJburg nog altijd reden om je oren te spitsen. En dit geluid was wel heel uniek.

Er zit een parkiet op de brandtrap, verklaarde de overbuurvrouw van driehoog over haar balkon. Kijk, daar zittie. En jawel, een lichtgroene parkiet op de brandtrap kwetterde een eind in de lucht. Ach gossie, zei ik om maar iets te zeggen.
Ja, en het leuke is dat hij praat met mijn parkiet, zei de buurvrouw.
Sinds wanneer heb jij een parkiet dan? vroeg ik verbaasd. Mijn overbuurvrouw heeft een mopshondje en dat past prima bij haar. Ze is zelf ook nogal van het robuuste soort, dus ik zag haar niet snel met een teer gekleurd vogeltje in de weer.
Ja joh, ik heb hem nu drie dagen en hij is zo tam als wat. Hij zit op m'n arm en hij kletst de hele dag.
Ach jee, wat leuk, zei ik maar weer. Ondertussen zat de lichtgroene aanvliegparkiet nog steeds te kwetteren tegen de gesettelde parkiet, die ik overigens helemaal niet kon zien maar des te meer hoorde.
*Kwetter*
*Kwetter terug*
Ja en het is eigenlijk hartstikke zielig want die parkiet is vast ergens ontsnapt en nou zit hij hier en hij heeft geen eten en straks wordt hij gevangen door een kat, zei de buurvrouw. Door jouw kat bijvoorbeeld.
Oh. Eh. Ja. Mijn kat had zich inderdaad buitengewoon geïnteresseerd onder de brandtrap geposteerd en wachtte geduldig op een gekleurd hapje. Hm. Katten zijn af en toe ook niet zo aardig hoor.
Ik zou hem eigenlijk moeten vangen maar dat lukt nooit, zo schatte de buurvrouw in.
Nou, zei ik, hij vliegt nu je galerij in dus je kunt een poging wagen.
De buurvrouw liep naar binnen en haalde een handdoek. Heel voorzichtig sloop ze naar de lichtgroene aanvlieger en Sodeju! Ze had hem!
Wil je snel even naar boven komen en mijn deur open doen! Dan kunnen we hem in de kooi laten! Snel!
Ik rende naar boven, sleutelde de deur open en hielp de buurvrouw met het proppen der parkiet in te kleine kooi met soortgenoot.
Phew, zweette de buurvrouw, die zit erin.
Ja, zei ik praktisch, dat is allemaal leuk en aardig maar misschien vinden ze elkaar helemaal niet leuk en wat dan?
Maar wat bleek, ze vonden elkaar ontzettend aardig. Ze kropen naar elkaar toe, pikten in elkaars bekjes (het leek op tongzoenen dus ik vermoed dat het in parkietentaal ook best een toffe bezigheid is) en schudden met hun veertjes.
Ik hou hem, zei de buurvrouw. Anders gaat hij dood en misschien gaat het wel goed met de mijne. Ik moet wel een grotere kooi, pas jij even op ze terwijl ik naar de dierenwinkel ren?
Dus.
Daar zat ik. Op de galerij van driehoog, aan het tafeltje van de overbuurvrouw met twee onwennige parkieten in een te klein kooitje. Ik schoot gelijk in de Opvoed & Begeleiding want zo ben ik. De lichtgroene aanvlieger leek erg moe, zijn oogjes vielen steeds dicht. De gele eigenaar van de kooi wilde spelen of kennismaken, of contact in elk geval, maar werd ook veel afgeleid door wilde vogeltjes die hij allemaal iets te vertellen had. Koppie schuin, * kwetterdekwetter* en daar werd de vermoeide aanvlieger dan weer wakker van. Ik mompelde ze een beetje tot de orde, niet te hard want dat zou gek zijn. "Okee, jij gaat slapen en jij houdt je een beetje in met je geouwehoer tegen wildvreemde vogels en straks gaan we allemaal eten. Okee?"
De buurvrouw kwam terug met een nieuwe kooi voor twee parkieten. Ik zei nog: doe maar een beetje rustig aan met die aanvlieger, volgens mij issie een beetje van slag. Ik was tenslotte al een uur vogelkenner dus ik had gelijk een mening.
Welnee, zei de buurvrouw. We zetten ze direkt samen in de grote kooi en straks mogen ze los vliegen en dan gaat de hond ze vast allebei likken.
Allebei likken? ALLEBEI LIKKEN?
Ja joh, die van mij wordt al twee avonden afgelebberd door de hond. Ze vinden elkaar zo lief, dat is zo schattig om te zien!
Oh.
Welja.
Ik wist helemaal niet dat parkieten leuk waren, vogels en vissen zijn voor mij eigenlijk geen huisdieren. Maar ik wist ook niet dat ik zo vertederd kon raken door twee gekleurde beestjes in een kooitje. We zijn nu een week verder, ik lig allang niet meer in de zon. De parkieten van de overbuurvrouw zijn erg gelukkig met elkaar. En met de hond, lebberend en wel. En de buurvrouw is weer gelukkig met alledrie. Zoet toch?

detslife's digi van de dag

Zoet en Geel en Groen

TrackBack

Comments

Post a comment