Challenge Day
Ergens in april kwam mijn oudste zoon zuchtend thuis van school. Het was een heftige dag geweest, maar dat hoor ik wel vaker en dan blijkt het om een niet geleerd wiskundeproefwerk te gaan of een uithoudingstest bij gym. En toen kwam er een uitnodiging van de school voor de viewing van de film. Film? De heftige dag bleek een opname te zijn geweest voor een documentaire van Jessica Villerius waarin ze het Amerikaanse concept van Challenge Day uit de doeken doet. Ik zocht het op, Challenge Day en schrok me wild. Amerikaanse toestanden op onze rustige middelbare school? Wat? Waarom? Wat was er gebeurd?
Dus daar zaten we, in de grote zaal in afwachting van de viewing, giebelende kinderen in de hoek en ouders op kantinestoeltjes. De directeur hield een inleidend praatje en daarna denderde de documentaire als een TGV over ons heen. De giebelende kinderen werden stil, de ouders waren stil, hier en daar klonk gesnif en gesnik en de brok in mijn keel werd met de minuut groter.
De school van mijn zoon is de eerste Europese school die het (inderdaad) Amerikaanse concept heeft aangedurfd. Dat is moedig want het is geen kattepis. Niet voor de ouders in de zaal die hun kinderen zagen vertellen over miserabele (thuis)situaties, en zeker niet voor de kinderen die dit allemaal wilden en konden vertellen, in de wetenschap dat al hun geheimen straks ook nog eens breed worden uitgemeten in de pers en op televisie. Daar sta je dan, huilend en ontredderd, in de armen van je medeleerling die je jaren heeft gepest. Of blijkt dat dat lachende meisje in je klas een verleden met zich meedraagt dat nog het meeste lijkt op het script van een politieserie.
Ik heb mijn vraagtekens bij gezamelijk gepeuter in emoties. Dat zal wel aan mijn werkverleden liggen, of aan mijn eigen verlegenheid. Bovendien ben ik nogal huiverig voor gevoelsexplosies bij een groep kinderen die vanwege leeftijd en hormonaal geklier toch al overlopen. Maar ik zag een mooie documentaire waarin duidelijk werd dat ook onze kinderen op die rustige middelbare school een binnenleven hebben waardoor ze doen wat ze doen. Wiskundeproefwerken niet leren bijvoorbeeld, thuis niets vertellen over hun schooldag of op hun eigen puberplaneet blijven zitten waar jij niet bij kunt.
Volgens mijn zoon is er na de heftige dag iets veranderd op school. Er wordt minder gepest en er is meer begrip. En hij kwam tot de conclusie dat hij het thuis maar goed heeft, ook al is dat thuis verdeeld over twee huizen. Dat is fijn om te horen, maar er zijn ongetwijfeld gezinnen die na de viewing wat te bespreken hebben. Ik hoop dat ze dat doen, want eigenlijk denk ik nog altijd dat de basis van opvoeden bij ouders ligt.
-De website van de documentaire Over de Streep.
-Voor een idee van de dag: de trailer van de documentaire.
- Over de Streep wordt uitgezonden op woensdag 26 mei, KRO, Ned 3 om 20.30 uur.
Comments
Ja, zo ontdek je nog eens iets. Zo kwam ik er pas 25 jaar later achter dat mijn lagere schoolvriend destijds serieus gepest werd. Ik dacht dat het maar onschuldig was, toen.
Posted by: Laurent | 21 mei 2010 11:13
Tjee, wat een heftig concept is dat. En dan ook nog voor het oog van camera's. Ik vraag me dan meteen af: waren er kinderen die weigerden mee te werken? En in het geheim voorbereid dus ook: hadden de ouders nog iets in te brengen? Pubers zullen in een (kunstmatig?) gecreëerde sfeer als deze heel wat naar buiten gooien. En het zijn pubers, dus veel over ouders waar ze zich op dat moment van af aan het zetten zijn. Ik denk dat je daar als ouder niet altijd blij mee zult zijn...
Hebben jullie de stukken waar je eigen kind in voorkwam van te voren mogen zien, dus voordat de hele school mee mocht kijken? En hebben jullie, voordat het de tv op wordt geslingerd, nog veto-rechten?
Posted by: Zus van Zonen | 21 mei 2010 12:27
Daar was de viewing ook voor, zodat ouders nog protest konden aantekenen en er nog geknipt kon worden. Wij wisten van niets, de kinderen wisten van niets en er zijn ouders die zich kapot geschrokken zijn. Mijn zoon kwam nauwelijks in beeld, was ook niet interessant want heeft niet zo veel naar nieuws. Maar er waren veel kinderen met ronduit schokkende verhalen. Ik heb nog steeds een ambivalent gevoel over de hele toestand. Goed dat er openheid is, maar hoever en hoeveel en in welke setting? Kom er niet goed uit.
Posted by: odette | 21 mei 2010 12:34
En ik denk ook dat het "opwekken" van emoties minder ingewikkeld is dan het in goede banen leiden van blootgelegde ellende. Ben ik vergeten te vragen, of er nog iets na zo'n dag gebeurt. Op school dan.
Posted by: odette | 21 mei 2010 12:43
Maar in die viewing is je verhaal dan wel openbaar voor de hele school. Is dan wel niet heel Nederland meteen, maar wel je directe leefomgeving. Vind ik ook nogal wat of misschien nog wel meer dan die andere anonieme Nederlanders.
En natuurlijk zoeken ze de meest schokkende verhalen er uit voor de documentaire. Dat schijnt zo te moeten op tv tegenwoordig.
Ik denk dat, als ik net die nare scheiding achter de rug zou hebben of mijn alcoholprobleem bijna onder controle zou hebben, ik niet blij zou zijn als mijn kind dat even op tv uit de doeken zou doen.
Openheid tussen de kinderen oké, maar meteen voor de hele school en heel Nederland?
Posted by: Zus van Zonen | 21 mei 2010 12:49
Ik vind het mooi. Ook al zitten alle privacyproblemen er rondom, toch denk ik dat de kinderen zelf er zeker iets aan hebben. Extra bagage, en onuitgesproken rotzooi verlichten - een saamhorigheid creëren waar eerst groepsdenken was. De discussie of het wel of niet op tv mag, is een andere, maar dat project op scholen doen is denk ik heel inzichtgevend voor die pubers.
Posted by: Wenz | 21 mei 2010 13:10
Ik vind het toch ook nogal openbaar, inderdaad, om dat gelijk maar voor de hele school te tonen.
Posted by: Laurent | 21 mei 2010 13:56
Tsja, ambivalent is het woord wel. Qua school en onderlinge omgang is het goed, denk ik. Wat ik gevaarlijk vind is het opnemen en uitzenden ervan en bijvoorbeeld ook dat de ouders het mogen zien. Veel ouders zal het goed doen en kunnen hun kind hierdoor beter begrijpen en ondersteunen waar dat nodig is. Maar kids met minder 'aardige' ouders (ouders die eigenlijk nooit ouders hadden mogen worden, zeg maar) daarvan kan de thuissituatie flink verslechteren door zo'n piepelegein. Anders gezegd: had ik als puber ooit aan zoiets meegedaan, dan had ik er waarschijnlijk niet meer geweest. In die zin vind ik het dan ook onverantwoord. Maar goed, wat ik vind mag ik waarschijnlijk houden. ;-)
Posted by: eauk | 22 mei 2010 00:56
Ik snap dat je hier moeite mee hebt, dat heb ik ook.
Aan de andere kant.. als het helpt...
Moeilijk, dit soort kwesties. Ik had het misschien niet zo tof gevonden, privacy staat hoog in het vaandel hier.
Posted by: Eva | 23 mei 2010 22:32
Ik heb de docu vanavond gezien en ik was compleet overdonderd (en dat ben ik niet zo snel, krijg wel snel jeuk ;-))
Echt een hele mooie docu en veel om van te leren ook. En hierbij vind ik: het doel heiligt de middelen.
Goeie tip Odette! Hoe is het nu in de klas? Gaat het nog goed?
Posted by: Eva | 26 mei 2010 22:25
Your website is very interesting. I enjoyed your website a lot. Thank you.
Posted by: payday loan | 02 juli 2010 01:36