***detslife's digi van de dag***

Twee weken geleden liep ik door de Pijp. Ik was afgezet door een vriend die zag dat ik nodig eens een middagje markt en omstreken moest doen, opdat ik niet gek van zorgen en drukte zou worden. Ik werd niet gek, ik kreeg een helder moment. Ik stapte de Pearlwinkel op de Ferdinand Bol binnen met de mededeling dat ik wild werd van mijn ogen en of ze die even wilden meten. Dat mocht. In de winkel stond meetapparatuur en daar zat ik voor de zoveelste keer achter. Ik zeg voor de zoveelste keer, omdat dit de vierde oogmeting van het afgelopen jaar zou worden en na iedere keer werd ik weggestuurd met de mededeling: er is niets mis, gaat u maar wat vroeger naar bed ofzo.
Maar ik ben niet gek, ik zag heus nog wel vanalles maar niet scherp en te laat. Welke tramlijn eraan kwam bijvoorbeeld en als ik als bijrijder in de auto moest vertellen in welke straat we reden, had de bestuurder dat eerder gezien dan ik. Terwijl ik speurde en tuurde en echt en heus m'n best deed de T van de F te onderscheiden.
Nou mevrouw, er is niets mis met uw ogen hoor, het apparaat zegt dat u best zonder bril kunt. En toen werd ik kwaad. Want ik ben niet gek en wazigheid speelt zich over het algemeen in mijn hoofd af en niet in mijn ogen. Ik werd naar een kamertje gebracht voor een echte oogmeting. Na alle ja, zie ik goed en nee, niet goed kwam de echte uitslag: - 1 aan beide ogen. Niet dramatisch maar net genoeg om doodmoe te worden van het getuur en gespeur. Ik moest een bril en bij een bril hoort een montuur. Ik was alleen en moest nu beslissen hoe ik er in de nabije toekomst uit zou willen zien. Ik probeerde vanalles, inclusief het beroemde Carice-model. Dat is dat montuur dat iedere grafisch ontwerper, acteur, schrijver of anderszins creatief persoon tegenwoordig op z'n hoofd zet. Zwart, zwaar, hallo: ik heb een bril en dat zal je zien ook, dat montuur. Het staat u wel, maar het doet niets voor uw hoofd, zei de opticien. Doet niets voor mijn hoofd, dacht ik koortsachtig. Is er ooit iets geweest dat wel iets voor mijn hoofd deed dan? Behalve een fijne zomer, een gloeiende verliefdheid of dat zeldzame moment van algeheel welbevinden?
Ik betrok de rest van de clientele er maar bij en tesaam kwamen wij uit op een Harry Potter-modelletje. Rond en funny, ik zag ineens Diane Keaton in de spiegel en daar wil ik best op lijken. Ik bestelde het montuur wat natuurlijk en wederom ongeveer het duurste model in de winkel bleek te zijn.

Vandaag haalde ik de hele kwestie op. Leuke bril, zei de nieuwe medewerkster achter de kassa. Ja, leuke bril, fijne bril ook, ik kon ineens de overkant van de straat zien. En lezen hoe de fabrikant van het hekwerk rond de Noord-Zuidlijn heette zonder te gokken. Ik durfde hem nog niet op en stopte de brillenkoker in m'n tas. Bij thuiskomst keek ik met bril nog eens in de spiegel en dacht: okee, dit is het dus. Dit ben ik met bril. Zo'n bril verandert je hoofd toch aanmerkelijk en ik moest nogal wennen aan dat funny en rond, en ook een beetje aan eigenwijs en pedanterig.

Voorts ging ik boodschappen doen met bril, en ik voelde me alsof ik middenin de winter een zonnebril droeg. Maar ik zag wel alles. Djies, ik zie gewoon alles! Ter vergelijk zette ik de bril af en daarna weer op en dan weer af en bezag het verschil. Zonder was minder, echt waar. Bril op. Bril af. Het leek wel een kinderfeestje.
Voor Facebook maakte ik photoboothfoto's van mezelf. Zonder kat, met kat, koffiedrinkend, grappig, slimkijkend, sloomkijkend, stom en stoer. Voor mijn profile koos ik er een uit en daarna keek ik televisie, met bril. Een vervolg op de documentaire over anorexiapatienten. Ik zag veel meer dan ik had willen zien.