***detslife's digi van de dag***

Het was een soort verjaardagskado dat naar verluid erg in de smaak was gevallen. Hoorde ik viavia. Maar na een week dacht ik godsamme, ik kan ook wel wat gewieg gebruiken. Binnen no time hing de hangstoel in mijn kamer, dat wil zeggen, nadat ik Bert had ingeschakeld. Bert kwam van de flyer in de hangmattenwinkel en zou een ervaren hangmatophanger zijn. Dat was hij, binnen vijf minuten had hij het gevaarte stevig aan het plafond bevestigd en ook nog wat rake opmerkingen rondgestrooid. Voor de bijgekochte kussenhoezen waren niet zo snel kussens te vinden, dus er lag een verzameling ongeregeld en te klein in. Tot dan toe hadden Rufus en Joep geen aandacht aan de stoel besteed; ze keken eens omhoog, dachten waarschijnlijk iets als raar ding of te hoog en sliepen verder op hun vertrouwde slaapplaatsen, dus overal.
Gisteren had ik eindelijk de bijbehorende kussens te pakken en nu was de stoel echt compleet. Alsof hij erop gewacht had nam Rufus een aanloop en sprong zich de stoel in. Daar legde hij zijn oranje pluislichaam eens behaaglijk neer en keek me aan met zo'n blik. Zo'n blik die katten wel vaker in hun ogen krijgen als ze denken dat ze iets voor altijd veroverd hebben. Uiteindelijk hebben we een compromis gesloten. Hij mag in de stoel maar alleen op schoot, dus als ik er al in zit. Na deze onderhandeling schommelden we samen in slaap.