***detslife's digi van de dag***

Er kwamen verontruste mails binnen, of Rufus het Ding nou al had uitgekotst of niet. Nee. Er is niets uitgekotst en ook zijn wc gaf geen verklaring. Ondertussen is het tweetal vakkundig omgebouwd tot jeweetwelkaters en onderweg is er geen Ding in het lijf van Rufus aangetroffen. De dierenarts geloofde me niet, ze zei dat hij vast geen Ding had ingeslikt. Maar ik zat erbij en ik keek ernaar. Ik weet weinig dingen zeker, maar dit wel; het Ding verdween door z'n keel en daarmee basta.
Na een flinke narcose-gerelateerde aanvaring tussen de twee vrienden is alles weer ouderwets klef. Net als bij mensen in geval van ziek, wil de een met rust gelaten worden en de ander getroost. Een ongelukkige combinatie, zo zagen wij hier voor onze neuzen.
Ter update in het algemeen kan ik maar een woord bedenken: druk. Druk in mijn hoofd, met elkaar en met mijn omgeving. Ik krab me suf aan de verwoeste groene muur; mijn kinderen hollen van Londentrips naar kinderpsycholoog en via schoolreisjes weer terug. We proberen praktisch en doortastend te zijn. Praktisch wat betreft spullen, noodnummers en welke pyama er mee moet in de tas. Doortastend en alert op labels die de hulpverlening nou eenmaal graag wil plakken. Mijn hoofd is druk. Met hen en met mezelf. De door mij ingeschakelde hulp die me wegwijs zal maken in vroeger, nu en straks had in elk geval een heldere verklaring voor mijn weigerende ogen. Geestelijk totaal oververmoeid. Nou, lekker dan.