***detslife's digi van de dag***

Mijn jongste zoon zit al een tijd in zwaar weer. Hij leert als een tierelier maar z'n omgeving vindt hij maar ingewikkeld. Mede daardoor kijkt hij ook veel te kritisch naar zichzelf. Hij is stom. In het ergste geval verdient hij het om gepest te worden, zo bedenkt hij dan zelf. Maar hij is tien en dat is te jong voor zulke grote zorgen. We zoeken dus naar hulp en die hulp genereert weer nieuwe hulp. Als ouder moet je stevig in je schoenen staan om alle etiketten te kunnen relativeren, op waarde te schatten, vooral niet in paniek te raken en je kind gewoon als je kind te blijven zien. Onze zoon heeft hulp nodig maar is geen geval, geen case, geen dossier.
Gisteravond maakte ik deze foto van hem. We waren met z'n tweeen, z'n broer zit tenslotte all the way in Londen en we hadden net gegeten. Op de bank voor de tv; als de broer van huis is, mag de achterblijver ook iets kiezen. Vind ik.
We speelden met de poezen en een ervan nestelde zich als een baby in zijn armen. *Klik* Ik liet hem de foto zien, kijk eens wat een leuke foto van jou en de poes! Het bleef te lang stil. Ik vind het geen leuke foto, ik heb veel te bolle wangen, ik ben dik. Sinds hij niet meer naar sport wil durft en op de fietstocht naar school na, nauwelijks nog beweegt, komen er inderdaad nogal wat kilo's bij.
Vanaf vandaag gaan we rustig aan de hoeveelheid wortels en komkommer opvoeren en de koekjestrommel nog sporadisch openen. Dat is geen straf of hysterisch dieetgedrag, dat is ook een vorm van hulp. Hij weet niet half hoe geweldig hij is en ik gun 'm een lach als hij in de spiegel kijkt.