***detslife's digi van de dag***

Iedereen had een idool, plaatjes in de agenda en posters aan de muur. Ik had dat niet. Ik was niet lid van een fanclub, had geen obsessieve platenverzameling en posters aan de muur vond ik stom. Ik hield van allerlei soorten muziek en nergens sprong er iets dusdanig uit dat ik er-op-was. Mijn dromen gingen over klasgenoten, niet over een nog onbereikbaarder soort.
Jaren later, ik woonde al op kamers, kreeg ik alsnog zomaar een idool in m'n schoot geworpen. Iemand waar ik helemaal wild van was. Z'n hoofd, z'n acteerprestaties maar vooral zijn lispelende stem. Kun je verliefd worden op een stem? Nou, ik was het. In vol ornaat, verliefd op Mickey Rourke. Intussen had ik de leeftijd bereikt dat je niet meer publiekelijk verliefd op een zanger of acteur kon zijn, je vond iemand goed of cool maar er voor uitkomen dat je stiekem 's nachts wel eens droomde van je eigen god die take your clothes off in je oor lispelde, dat zei je niet hardop. Ik was dus heimelijk verliefd, vervloekte die ongenaakbare Kim Basinger en experimenteerde halfslachtig met ijsblokjes. Mickey verdween in een zwart gat, ik ronselde wat minder bedeelden, kreeg een leven en vergat de hele kwestie.
Maar nu is Mickey Rourke ineens weer hot. Kristuszielen, wat ben ik geschrokken van zijn nieuwe hoofd, van zijn belachelijke hondjes, zijn therapie-stories, z'n opkrabbelverhalen en godverdorie, waarom moest de man zonodig gaan boksen? Daar knapt toch niemand van op? Mickey is op websites, Mickey staat in mijn krant, hij zit overal in allerlei talkshows (met of zonder hondje) om Mickey kan niemand heen en hij ziet er niet uit. Je kunt vanalles verbouwen aan een lijf, maar een stem blijft een stem. Mickey heeft nog steeds Die Stem. Ik ben wederom verliefd op Mickey Rourke, maar nu met m'n ogen dicht. Smalle basis, ik geef het toe.