***detslife's digi van de dag***

Voordat ik naar dit huis verhuisde, woonde ik drie jaar in het Sanne Sanneshof. Drie jaar lang heb ik aan iedere instantie gespeld: Nee, niet Sanderhof maar eerst de meisjesnaam -Sanne- en dan nog een keer maar dan met een -s- erachter en dan -hof-. Rare naam? Tja, was een fotograaf, kan ik ook niks aan doen.

Ik wist dat Sanne Sannes een fotograaf was voordat ik in zijn hof kwam wonen, maar verder wist ik niets. Dus toen de IDFA een documentaire aanbood met de naam: The women of Sanne Sannes, dacht ik kom, laat ik eens gaan kijken naar de man die het gehakkel van mijn voormalige straatnaam op z'n geweten heeft.
Ik weet nu meer. Ik weet dat Sanne Sannes vage, erotisch bedoelde foto's van vrouwen maakte en dat hij pas dertig was toen hij doodging. De foto's zijn een beetje te romantisch, vrouwen wentelen zich soms graag in de aandacht van een camera, maar er is ook nog zoveel meer. Dat -meer- heeft hij volgens de documentaire nooit ondervonden en dat is jammer.
Onverwacht mocht ik nog een film met mijn kaartje zien: Doors to the soul. De film begon langzaam en mysterieus; al die mensen, wat doen ze en wat hebben ze met elkaar te maken. Niets, zo bleek later, behalve dat ze onze zintuigen vertegenwoordigen. Prachtig, helemaal onder de indruk en vanaf vanmiddag driftig op zoek naar de naam van de componist in de film die zulke mooie pianomuziek had gemaakt, dat ik het nu! nu! nog eens wil horen. En nog eens. Ik kom er maar niet achter hoe hij heet, laat staan dat ik die muziek ergens vandaan kan toveren.
Nu woon ik weer in een fotografiestraat. Net zo'n lastige naam, net zo'n gedoe met instanties. Nee, niet Djien, maar Jan-op-z'n-Frans. Zucht. Maar deze week mag ik nog vier keer naar een IDFA-film. Het is erg prettig om op onchristelijke tijdstippen in een bioscoop te zitten en ergens naar binnen te kijken. Naar binnen kijken verruimt je blik.