***detslife's digi van de dag***

In de eerste paar maanden van zo'n verliefdheid is het allemaal nog goed te doen. Je bent zo vaak mogelijk bij elkaar, en als er dan echt, echt, echt niks anders op zit dan alleen te slapen, sms je je helemaal voorbij. Telefoon is ook zo'n handig apparaat, alhoewel de stem dan weer zoveel verlangen oproept, dat je ineens weer middenin de nacht in een taxi zit. In deze hele logistieke operatie moeten ook nog twee kinderen, werk en nevenaktiveiten worden gepropt, maar daar draai je al die handen niet voor om. Kortom: geen berg (of zee) te hoog, wat moet dat zal gebeuren en waar-ben-je wordt onmiddellijk omgezet in aktie.
Maar nu ruim een half jaar verder wordt de chaos alsmaar groter en wij best een beetje moe. Waar eten we vanavond? Heb jij de kinderen? Ik wil eigenlijk even alleen zijn, maar dan zie ik je pas over drie dagen weer, godver. Om nog maar te zwijgen over vreemde geuren uit twee koelkasten, rottend fruit, nooit de tampons op de plek waar het begint, telefoonoplader in het verkeerde huis, alleen slippers bij je terwijl je 's avonds nog op pad gaat en het ineens sokkenweer is geworden. En als ik de pil had geslikt, was ik vast al zwanger geweest want de pil is regelmaat.
Wij leven dus uit twee rugzakken, twee rooie om precies te zijn. In die rugzakken zitten standaard de meest noodzakelijke dingen: ondergoed, tandenborstel en eigen tandpasta (die van hem is vies), een T-shirt, een trui, sokken, opladers die vanalles opladen, een boek (belachelijk, alsof je gaat lezen als je elkaar dan eindelijk kunt zoenen > boek moet eruit) een voorraadje tampons en andere vrouwenspullen, scheerzooi, deo's en weetikveelwatnognietmeer.
Het stadium van de Eigen Plank zijn we al voorbij. Je kunt allebei nog zo'n leuke Eigen Plank in ieders huis hebben, die plank moet wel bevoorraad. Via de rooie rugzak dus. Sleep.

Af en toe verzucht ik dat we de hele zooi maar in een huis moeten gooien. Dat is handig. Als iedereen dan aan het rennen is, zie je elkaar tenminste nog bij een maaltijd, of in bed. Maar ik heb net zestien jaar samengewoond en dat wilde ik dus nu even niet. En beiden zijn we eigenlijk nogal gesteld op onze eigen ruimte. En willen we onze vrienden niet altijd met elkaar zien. En willen we soms diagonaal in ons eigen bed kunnen liggen. Of tot drie uur 's nachts muziek luisteren of suffen, of gewoon: alleen zijn. En onze rooie rugzakken uitmesten.

Van de week kwamen we tot de conclusie dat we maar met een clubje bij elkaar moeten gaan wonen. Ieder in z'n eigen huis, maar dicht bij elkaar. Dat idee had ik twintig jaar geleden ook al, blijkbaar ben ik in al die jaren niet zo veranderd. Maar dat is godsonmogelijk. De woonruimte, de plek, het geld, het is er allemaal niet. Dus totdat we rijk zijn, rennen we met rooie rugzakken in het rond. Een beetje moe, maar nog steeds smoorverliefd. En dan ga ik nu mijn spullen weer bij elkaar zoeken. Extra gympen voor de Parade vanavond denk ik. En die broek van hem die weer terug moet. En moet m'n regenjas mee?