***detslife's digi van de dag***

Er zijn dingen waar je tegenop ziet die zomaar vanzelf goed blijken te gaan. En er zijn dingen die je als zekerheid aannam, en juist die dingen gaan wankelen en rottig doen. Het lijkt wel alsof iets of iemand heeft bedacht dat 2008 voor mij het grote flexjaar moest worden. Ik wend me suf, en al hou ik helemaal niet van achtbanen, ik ben erin gezet met de mededeling dit moet en je zoekt maar uit hoe je dit gaat overleven. Brrr, achtbanen.
Maar zo gaat het mengen van nieuwe meneer en kinderen ineens bijna vanzelf, niet in de laatste plaats door de meneer-zelf die goddank heeft bedacht dat er zijn al spannend genoeg is. Dus geen hysterisch kijk-mij-eens-leuk-zijn of overdreven gezelligheid. Wel samen brullen om een doelpunt, waarbij ik me dan weer de alien voel.
En terwijl ik had bedacht dat in dit hele wiebeljaar mijn werk in elk geval een stabiel gegeven zou blijven, gaat nou uitgerekend dat een kant op die ik helemaal niet had voorzien. Het woord reorganisatie is waarschijnlijk voldoende qua uitleg, toch? Wenden, draaien, positie bepalen en grenzen stellen, ik dacht dat ik er niet goed in was maar tegenwoordig doe ik niet anders.
Maar ik zal nooit een strateeg worden, nooit iemand met een talent waarbij de route al ligt uitgestippeld, nooit een zakelijke onderhandelingspartner en ik vrees dat ik nooit een gehaaid salarisgesprek zal voeren. Mijn cv is een samenraapsel van niet-combineerbare opleidingen en ervaringen. Menig toekomstig kandidaat-werkgever zal fronsen over alle zijpaden en misschien concluderen dat nooit een focus heb gehad. Klopt. Er is teveel te koop in de wereld en ik zie teveel leuke dingen.
Ik moet dus de boer op met mezelf en mijn rammel-cv. Ik heb werkelijk geen idee hoe te beginnen en al helemaal niet waar het gaat eindigen. De enige gemeenschappelijke factor in alle goed afgelopen sollicitaties is de opmerking: we hebben je aangenomen omdat je hier past qua persoon. Ik zoek dus een werkomgeving waar ik pas. Phew, ga er maar aan staan.