***detslife's digi van de dag***

Gisteren was het Nationale Huildag. Niet dat de Nationale Huildag ergens op een kalender staat, de Nationale Huildag laat zich namelijk niet plannen. Als ik nou eens had opgelet, had ik hem misschien kunnen zien aankomen, maar nee. Ik weet het hele pesthumeur aan slechtzittende schoenen en stom nieuws. Daarom deed de Nationale Huildag precies waar hij zo goed in is: over je heen golven, juist op een moment dat je vrolijk wil zijn. Oja, en hij is ook niet meer te stoppen.

Dus daar zaten we, de meneer-die-toch-echt-blijft en ik. Op de bank. Hij keek eens naar de tranenstroom en luisterde naar de onsamenhangende verklaringen die uit mijn mond kwamen. Hij keek, zei eens iets terug, aaide over m'n hoofd, haalde een glas wijn en bleef. Een meneer-die-toch-echt-blijft, blijft namelijk, ook al denkt hij misschien iets van Jezus, is het nou nog niet voorbij? Kwam er niet iets leuks op tv?

Zoals een echte vrouw betaamt, realiseerde ik me na een uur van gesnotter dat ik die dag iets van make-up had opgedaan. En dat ik er waarschijnlijk nu heel raar uitzag. Dikke rode ogen en zwarte vegen eronder. Zo ben ik dan ook wel weer, midden op de Nationale Huildag een beetje ijdel zitten wezen. Voor de zwarte vegen- check hebben de vrouwen in mijn omgeving een standaard vraag: Zie ik eruit als Alice Cooper?
Alice Cooper zag er namelijk uit alsof zijn hele leven bestond uit Nationale Huildagen, of anders had hij gewoon geen verstand van make-up. Moeten mannen ook vanaf blijven, net als van slangen, vleermuizen en kuikentjes die dat soort make-up zangerts nog wel eens willen vermorzelen onder het mom van een act. Afijn. Alice Cooper dus. Ik stelde de Alice Coopervraag aan de man op de bank. Hij keek eens naar mijn opgeblazen hoofd met dikke ogen dat hoogstwaarschijnlijk werd opgesierd door dikke zwarte vegen.
Zie ik eruit als Alice Cooper? vroeg ik dus.
Ja, zei hij. Maar dan jonger.
De hele Nationale Huildag was in een klap klaar. Vandaag is het Nationale Dikke-Ogen dus Zonnebril- dag.