« Verlichting | Main | Kaas »

Spoorloosch

huisL.jpg

Vandaag bevroor ik geheel vrijwillig op diverse stations en kwam uiteindelijk bibberend bij mijn moeder aan. Vanwege een familiereunie zat ik op een onchristelijk zaterdagochtendtijdstip te vloeken op de NS, maar mijn moeder had de houtkachel hoog gestookt en daar trok ik een beetje bij.
Een familiereunie. Van de vadertak. De enig overgebleven zus van mijn vader had namelijk bedacht dat niemand ooit iemand zag, behalve op begrafenissen. En omdat ze tachtig is geworden en nog lang niet van plan is de handdoek in de ring te gooien, gaf ze een reunie-feestje. Zodat we elkaar op de eventueel ooit te bezoeken begrafenis in elk geval zouden herkennen. Wat een goed idee. En leve mijn geheugen. Al in de gang herkende ik tantes van dertig jaar geleden. Gewoon aan hun stem. Ik weet niet wat mijn hoofd precies opslaat, maar het is een heleboel.
Hallo, ik ben Odette, zei ik minstens tien keer. Nee, ik ben niet de dochter van de aanwezige moeder maar van die moeilijke moeder en van de broer van de tante die het feestje geeft. Oja! Nu je het zegt! Jee, je lijkt erg op.... en je zusje lijkt erg op.... en weet je nog van toen en toen en die zolder en dat schilderij en die kanarie?
En: Nee, wij hebben lang in Indonesië gewóónd maar we zijn gewoon Hollands. Maar we stammen wel af van de Spanjaarden dus dat temperament, dat is verklaarbaar. En verder is iedereen in onze familie stronteigenwijs, trouwt iedereen minstens drie keer en doen we flink aan leeftijdsverschil tussen man en vrouw. Oja, en over de zestig rookt men nog steeds hartstochtelijk, dus het verslavingsgen is mij van twee kanten opgedrongen en is verder helemaal niet raar maar hoogstens wat lastig bedwingbaar.
Phew.
Familie, wat heb je er aan als je ze nooit ziet.
Nou dat, wat ik hierboven beschreef. Een soort verzameling gemeenschappelijke onhebbelijkheden, die je soms niet kunt goedkeuren, maar wel kunt plaatsen. Dat ze er zijn en waarom ze er zijn, en dat ze ondanks al die jaren onbekendheid met elkaar, er gewoon zijn. De gemeenschappelijke bouw bij de vrouwen, statige vrouwen met een boel hout voor de deur en lange benen. Niet teveel over nadenken, want anders wordt het bijna eng, al die gelijkenis.

Maar mijn moeder dus, niet die moeilijke moeder maar de opvoedmoeder, die ene die dwars door alles heen verbouwt en bouwt aan een nieuw leven, die is nog stoerder dan stoer. Want terwijl ik met mijn bevroren voeten tegen de houtkachel zat aangeplakt, keek ik eens goed om me heen en zag dat mijn ouderlijk huis steeds verder in de oorspronkelijke staat wordt hersteld. De oude staat van toen zij er nog niet was maar ik wel. Dat kun je wrang noemen, maar het heeft ook iets moois. Dat alles in een cirkeltje weer terugdraait en uitkomt bij waar het begon. Dankzij mijn moeder, de opvoedmoeder die alles kan, krijg ik mijn ouderlijk huis terug van toen zij er nog was. De biologische moeilijke moeder. Die het niet zo goed kon maar die er altijd is geweest; in mijn hoofd, in mijn hart en in mijn gedrag. Maar alles wat mijn familie aan genen en overlevering in mijn wezen heeft gepompt, wordt aangevuld door een sterke opvoedmoeder. Ik ben het wandelende bewijs dat biologie even belangrijk is als opvoeding. Zo heb ik eigenlijk het beste van twee werelden.

Middenin de bouwpuinhopen heeft ze een loeier van een kerstboom neergezet. Kijk, dat noem ik nou humor. Ik ben trots op haar en op mijn familie. Samen zijn ze mijn rare, eigenwijze, talentvolle, grappige, slimme en ingewikkelde afkomst. Ik probeer daar mijn voordeel mee te doen.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://detslife.nznl.org/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/367

Comments

Dat is een mooi verhaal.

Dat is vooral een ingewikkeld verhaal waarvoor een stukkie op een weblog veel te kort is. Maar dank, als je toch begreep wat ik wilde zeggen.

Yep, essentie komt wel over. Mooi!

Wat kan jij toch mooi schrijven!

Your website is very the most informative. I loved your website a lot. Thank you.

Post a comment