***detslife's digi van de dag***

Er zijn mensen die kamperen maar een armoedige toestand vinden. Ze hebben het over die rottige luchtbedden, het altijd te kleine kookapparaat, het gebrek aan ruimte en de overvloed aan ongewenste beestjes. En altijd bovenop de buren die, zul je net zien, hun huilbaby of kudde pubers hebben meegenomen.
Er zijn ook mensen die zich afvragen wat ik in hemelsnaam zo leuk vind aan kamperen. Dat zijn mensen die mij al wat langer kennen en weten van mijn luxueuze inslag. Klopt. Ik hou van goede bedden, warmte, een uitgebreid maal en fijne stoelen. En ik hou inderdaad helemaal niet van ongewenste beestjes. Over deze tegenstelling in mijn over het algemeen nogal doorzichtige karakter heb ik eens nagedacht. Een doorzichtig karakter moet tenslotte wel een beetje helder blijven.

Waarom huur ik in de vakantie geen huis? Waar het warm is en droog, met een keuken en een fijn bed. Waarom wil ik in de zomer zo graag tussen tentdoek, scharrel ik met plezier een tweepits-minimaaltijd in elkaar, sta ik af te wassen naast een mij totaal onbekend heerschap in een vaag sanitair blok. Waarom is het leuk om ‘s avonds met alleen een kaars voor je uit te turen, net niet genoeg licht te hebben voor het lezen van een boek. Of om half elf in je slaapzak te kruipen, eerst nog met sokken aan en halverwege de nacht volledig als wokkel verdraaid die sokken uit te doen wegens puffende voeten. Waarom geneer ik me helemaal niet met die wc-rol onder m’n arm (ja ik ga poepen ja) en sta ik vrolijk onder een lauwe douche, door een dun wandje gescheiden van mijn buurvrouw. Ja, ik heb ook zo’n vierpersoonsgezinstafeltje en ja, óók blauw. En ik heb een windscherm en een ophangding voor zonnebrandcreme en spullen en een pak handwasmiddel en een emmer. En ook een schep voor het graven van geulen als het regent, net als de buren.

Ik geloof dat het zo zit.

Ik heb vaak zat vakantiehuizen gehuurd. Leuke huizen, mooie omgeving, rare inrichting maar altijd knus. En dat is dan gelijk het probleem. Als ik een huis leuk vind, dan wil ik het houden. Dan zit ik ‘s avonds op de fijne maar lelijke bank rond te kijken en de hele toestand naar mijn smaak te verbouwen. Die tafel moet dan daar, en de trap verplaatst, En ik zou boven die kamer doorbreken en daar de muur lichtblauw en hier iets van geel schilderen. In die hoek zou mooi een schommelstoel kunnen en daar kan dan een schrijftafeltje met uitzicht op de tuin. In die tuin zou ik dan de grote struik weghalen en een moestuintje aanleggen. En eigenlijk moet aan de hele voorkant van het huis een veranda, zodat je als het regent maar niet koud is, kunt soezen terwijl de regen op het dak klettert.
Maar ik mag het huis nooit houden, ik moet er altijd weer weg. Dan komen er weer andere mensen die vast ook de boel in hun hoofd verbouwen. Of ze doen dat niet en lenen gewoon het onderdak en daarmee basta. En elk geval ben ik voor zo’n huis totaal inwisselbaar. Het huis is niet van mij, het huis hoort niet bij mij, ik mag er alleen in zitten en het warm hebben en goed slapen. Niet onbelangrijk, maar niet genoeg.

De tent is van mij. Als ik de tent opzet en zo zoetjesaan inricht zodat het naar mijn maatstaven leefbaar is, dan is dat mijn huis van dat moment. Niet zo gerieflijk als ik het misschien zou willen, een woelmuis onder je luchtbed is echt geen leuk contact met de natuur, maar het is wel van mij. En als de vakantie voorbij is, gaat de tent weer in de zak en is er niemand die daarna in mijn tent vakantie komt vieren. In feite ben ik geen raskampeerder, voor mij niet hoe-primitiever-hoe-beter, geen wandelschoenen en degelijk regenjack. Ik heb geen matje en ik ken ook geen kampeerliederen. Ik heb nauwelijks contact met mijn buren, doe niets gezelligs rond een barbeque. Maar ik luister graag naar vogeltjes en kijk nog veel liever naar de sterrenhemel. Ik hou erg van stil en buiten zijn. Eigenlijk kampeer ik in afwachting van mijn eigen huis in Frankrijk.
Toch uiteindelijk best weer doorzichtig allemaal.