***detslife's digi van de dag***

Ik heb gedoe met de natuur. En dat is niet de bedoeling. De natuur is bedoeld als ontspanning om in te wandelen of te zwemmen, of om met je handen in te wroeten. Of gewoon, om natuur te zijn. Het eerste wordt nogal belemmerd door weer een ander natuur-ding (mijn regenjack kan best veel aan maar geen gestort als in de afgelopen weken) maar het laatste lukt prima. In mijn tuintje groeit het als een wilde, de blauwe winde klimt en alles wat ik er als zaadje in heb gestopt is nu een plant. Of struik. Of uit de hand gelopen onkruid.
Maar al dat groens wordt bedreigd door iets dat eet. Hele gaten worden er in mijn pepermunt geknaagd. Het iets houdt dan weer niet van laurier, maar wel van veldbloemen en de bladeren van de kleine winde. En heel erg veel van pepermunt dus. Overdag kon ik het iets niet vinden, maar via via hoorde ik dat hier waarschijnlijk om een slakkenfamilie gaat die zich, zodra het donker wordt, gestaag door mijn tuin heen vreet. En jawel. Na inspectie met zaklamp zag ik ze zitten. Ik verbeeldde me dat ik *knaag knaag* hoorde en haalde ze zo goed en zo kwaad als het ging (slakken zijn best een vasthoudend volkje) weg van mijn planten en verhuisde ze naar het stuk gras aan de straat. Dood hoefden ze dan weer niet, slakken zijn tenslotte ook natuur, dacht ik op z'n stads. Op mijn aanrecht staat al twee weken een gezinsflacon bier, want dat schijnen ze volgens de kenners lekker te vinden. Zo lekker dat ze in het bierschaaltje sodemieteren en doodgaan. Gaat me ook allemaal te ver. Ik wil mijn dag niet beginnen met de begrafenis van een verzopen slakkenfamilie.
Mijn planten moeten leven en groeien. Die slakken moeten weg maar niet dood. Gisteren ging ik in het donker per ongeluk op een slak met huis staan. *KRAK* hoorde ik onder m'n voeten. Eén vreetbeest minder maar wel ziehielig! Allemaal gedoe dus.