***detslife's digi van de dag***

Drie leuke veertigachtige vrouwen op een terras aan het water. Ze hebben een gesprek over het paradijs. Niet het bijbelse paradijs, maar wat het woord voor hen betekent. Ik kan het niet helpen, ik moet luisteren.
De eerste vrouw omschrijft het paradijs als zich gekoesterd voelen. Dat de mensen van wie zij houdt, ook van haar houden. De andere vrouwen zeggen dat ze de omschrijving precies bij haar vinden passen. De tweede vrouw is wat praktischer. Ze heeft een eigen bedrijf en voor haar is het paradijs iets waar geen papierwinkel is. Ze zegt dat ze het echt erg leuk vindt om zelfstandig te werken, maar dat het de administratie is die haar nekt. Ze moet er erg van zuchten, en de andere vrouwen lachen. De laatste vrouw geeft een beschrijving die er een beetje tussenin zit. Haar paradijs bestaat uit een avond, als haar vriend in haar huis op zijn laptop zit te werken, en zij in een andere kamer iets aan het doen is. Geen leeg huis, samen, maar toch ieder voor zich.

Niks mis met de omschrijvingen, maar het paradijs? Gelukkige momenten zou ik zeggen. Maar ik ben al gelukkig als er even rust in mijn hoofd is, of als er ergens iets begint te dagen van structuur, een lijn. Er zit altijd wel ergens een mening, maar ik kan er nooit goed bij. En dan graaf ik en denk ik, in de hoop dat ik het gevoel uiteindelijk kan omzetten in woorden die standhouden. En net als ik denk: zo zit het en daarom vind ik dat, komt er iemand die roet in het eten gooit en de boel weer van een andere kant bekijkt. Of meer feitenkennis heeft, waardoor alles in een ander licht komt te staan. Kan ik weer opnieuw beginnen met schiften en staven. Gedoe.

Hebben jullie eigenlijk een paradijs?