« Koud water | Main | Guda Koster »

Schuldgevoel

terrasL.jpgSms: Ik kom je zo halen, dan gaan we even naar het cafe op de hoek, praten over wat we eigenlijk willen.
Reorganisatie. Alleen het woord al. Wat was er mis met organisatie? De hele boel gaat op z'n kop, en wij collega's, moeten nadenken over wie op welke plek, en waarom er gevochten moet worden voor wat.
Ondertusssen belde ik met mijn jongste zoon die vandaag zijn zwemdiploma-B heeft gehaald, en vertelde hem dat ik echt snel thuis zou zijn. De discussie op het terras ging verder, ik belde mijn zoon nogmaals. Hij vertelde dat hij van pappa een cadeautje voor zijn zwemdiploma had gekregen. Ik zei nog: tot zo, en voor ik het wist waren we een uur en vele meningen en ambities verder. Zinnig? Zeker.
Maar godverdomme. Wat haat ik het af en toe het om een werkende moeder te zijn. Wat haat ik die zestien ballen in de lucht en dat eeuwige tekortschieten. Echt driewerf godverdomme.

TrackBack

TrackBack URL for this entry:
http://detslife.nznl.org/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/70

Comments

En oh wat ben ik het hartgrondig eens met die laatste drie zinnen. Dat eeuwige tekortschieten.

Your website is very great. I liked your website a lot. Thank you.

Post a comment