***detslife's digi van de dag***

Ik kan het me nog zo goed herinneren, dat gedoe met dieren. Vooral zielige dieren hadden mijn voorkeur. Wat dat betreft zat het Florence Nightingale-syndroom er al vroeg in. De ruzies met m'n ouders onderweg naar Frankrijk, omdat ik dat kleine poesje langs de kant van de weg niet mee mocht nemen. Altijd en overal alle dieren moeten aaien. En ondertussen je eigen hamster net iets te lang in een vieze kooi laten zitten. Ook zielig, maar dat deed blijkbaar een minder groot beroep op mijn rechtvaardigheidsgevoel dan de duif met 1 pootje. Mijn oudste kind heeft precies hetzelfde. Grenzeloze liefde voor z'n eigen kat, maar ook voor allerhande dieren van vriendjes, of dieren in dierentuinen en kinderboerderijen. Vooral de zieligerds moeten direkt worden geholpen.
Vandaag sloot hij vriendschap met een parkiet. En eerlijk is eerlijk: de parkiet sloot ook vriendschap met hem. De twee hebben een half uur zeer genoeglijk tegen elkaar aan zitten kletsen, maar ik zag de bui al hangen. Dit gaat mis. En ja hoor, een tijd later zat hij op een bankje bij de parkiet te huilen. Hij wilde hem zooooo graag mee naar huis nemen. Dit was zijn parkiet, dat zag je toch zo? Deze parkiet wilde net zo graag bij hem zijn, als hij bij de vogel. En tja, het zag er inderdaad uit alsof het zo moest zijn. Het dier boog z'n koppie en liet zich gewillig aaien.
Maar natuurlijk kon de parkiet niet mee naar huis. Tranen met tuiten, en zo'n gezichtje waardoor je je de meest harteloze ouder ter wereld voelt. Tot slot kwam hij zelf met de oplossing. Hij zou een foto maken van de parkiet. Hier boven staat hij, dat grijze geval in het midden. Voorlopig maar even niet meer naar een dierrijke omgeving.