Middenin de enorme stapel stonden zes dozen met knuffels. Wie kinderen heeft weet dat je binnen de kortste keren tot aan je nek toe vol met pluisberen, konijntjes, schaapjes, rupsen en beestjes-van-de-kermis zit. Een verstandig mens gooit tussendoor stiekem wat van die berg weg, wij bewaarden alles. Álles. En nu is er geen plaats meer voor zes dozen met knuffels, bovendien speelt er niemand meer mee. Aan mij de schone taak om van de knuffelberg een te behappen herinneringshoopje te maken. Dat was even slikken. Van alle knuffels weet ik de naam, voel ik de belangrijkheid, de paniek als er een zoek was. De woonkamers vol met knuffeldorpen, de bedjes waarin er zoveel mogelijk moesten meeslapen. Knuffels beheersten lang ons leven en nu stonden er naast me grote blauwe vuilniszakken waarin bijna de hele gemeenschap moest worden afgevoerd. Het voelde alsof ik m'n huisdieren naar het asiel bracht.
Braaf maakte ik van alle knuffels een fotootje. Ik zette er zelfs een podiumpje voor op, met het rode ledikantdekentje van mijn jongste zoon als zitgedeelte. Ik heb tientallen foto's van de knuffels. Van Oti, Billenbeer, Rups, Varkentje, IJsbeer, Nijlpaard A en Nijlpaard B, Picachu en Rendier.
Er zijn er nog een paar over, in een bescheiden doos. De rest verdween in de blauwe vuilniszakken die ik op de tast dichtmaakte. Gelukkig staat er voor de deur van de opslag een vuilcontainer die de zakken gelijk onder de grond wegwerkt. Ik ga niet! nadenken over de knuffels die nu onder de grond wachten op de vuilnisdienst, ik ben toch geen watje?

Als je me op Twitter wil volgen, klik.

Mijn eigen op kamp -ervaring is van ruim vijfendertig jaar geleden, maar ik kan hem nog zo voor de geest halen. Toen groep acht nog gewoon de zesde klas was, deed ik dit:

We gingen naar Vlieland, naar een huis dat "de Vliehorst" heette en nog gewoon bestaat. Op de dag van vertrek deed ik nog even een handstand op de stoep. Ik deed altijd een handstand of een radslag, daar zijn hele filmpjes van, maar deze keer viel ik met m'n gezicht op de stenen en zat ik ik in de bus met een dikke wang. We gingen een week, een hele bloody week, ook al bestond het woord bloody toen nog niet in dit verband. In die week kreeg ik een kaart van mijn ouders en zusje met bemoedigende woorden omtrent de dikke wang, en mijn zusje had geschreven:" hoe gaat het met je wang? ik hoop dat het goed gaat." Voor het woord -goed- stond een zwart wolkje getekend, waarin het woord -slecht- zat verstopt. Een aandoenlijk foutje. Achteraf. Toen was ik boos. In die week kreeg een meisje zo'n heimwee dat ze moest worden opgehaald (Nijmegen-Vlieland!) en een ander meisje werd voor het eerst ongesteld. (drama!) We deden een dropping in de nacht waardoor ik wandelen in het donker met een te zwakke zaklamp nu nog steeds niet zo tof vind. Ik sliep op een kamer met drie meisjes en veel te laat probeerde ik veel te grappig te doen door te zeggen:" Ik zie iets door een reet van het gordijn". (het ging hier om het woord -reet- waarvan ik heel goed de andere betekenis wist, als in: kier, opening. In het gordijn. Je begrijpt de misplaatste grap.) Mijn veel te grappige aktie werd onmiddellijk afgestraft door het hoofd van de school dat juist op dat moment aan de buitenkant van het gebouw langs het betreffende raam liep en antwoordde: "ja, dat ben ik Odette!" Ik heb een sterk hart. De bonte avond was stom, want ik was veel te verlegen voor een optreden en het moest. Ook toen kon ik al niks met commando's.

Een van de meisjes uit mijn klas kwam uit Australie. Dat was natuurlijk ontzettend stoer en belangrijk want ze sprak Engels. Zo vertelde ze ons dat het nummer Rock the Boat van The Hues Corporation een geweldig nummer was vanwege de hele leuke tekst. Ik begreep er niks van, van die tekst, maar ik had een blinde bewondering voor iedereen die Engels sprak dus ik geloofde haar op haar woord. Tot op de dag van vandaag is Rock the Boat van The Hues Corporation een van mijn favoriete muziekjes. Een gezellige tekst, weet ik nu, op een swingend melodietje, niks mis mee.
In de brugklas gingen we weer op kamp, maar daar ontdekten de meisjes de jongens en andersom. "Our love is like a ship on the ocean, we've been sailing with a cargo full of, love and devotion". Rock the Boat werd vanaf dat moment de praktijk en dat is eigenlijk nooit meer opgehouden.

The Hues Corporation met Rock the Boat.