Het maakt mij allemaal niet zoveel uit, maar het zijn de tienduizend vragen die je op je af krijgt. Wat heb jij nou? Is het erg? Jezus wat een ding! En soms wil je het daar even helemaal niet over hebben en was je net je sjaal vergeten.
Huisdieren hebben nou eenmaal namen nodig en vaak kun je aan de gekozen naam in combinatie met het dier in kwestie zien wat voor vlees je in de kuip hebt. Qua baasjes dan, de dieren hebben geen benul en da's maar goed ook. Door de Wachtende Honden-serie ben ik honden tegengekomen die Angel heten, of Bruno, Habibi, Rover, Puck. Ik ken een cavia die Smartie heet, en er scharrelt hier een dwerghamster rond met de naam Koos. Koos is een meisjeshamster, maar dat mag de pret niet drukken. Ik weet van een logster die haar kat Bofferding heeft genoemd, de geweldigste kattennaam ever naar mijn idee. Maar er woont ook ergens een kat die de krankzinnige naam Appel heeft meegekregen. Appel zelf heeft hier helemaal geen last van, maar ik vraag me dan vanalles af. Beweegredenen en verborgen humor enzo. Verder zag ik ooit een piepklein hondje dat zijn grootte met de naam Eros compenseerde, en het konijn van mijn zus heet geen Snoes maar Smoes. Een al lang geleden overleden tante grossierde in kortharige teckels, ze had nooit een ander soort hond en alle kortharige teckels in haar leven heetten Mickey. Voor ons kinderen was dat verwarrend, Mickey ging dood en daar werd weer een nieuwe Mickey het huis in geteckeld. 12 augustus 2010 (de wolk is zelf een vogeltje)
24 augustus 2010 (ik krijg dit soort kleuren niet bij elkaar verzonnen, dat doen ze boven)
20 juli 2010 (blauw met vegen, da's mooi; het stipje onderaan is een vliegtuig)
10 september 2010 (een echte bleh- en regendag, maar van grijze wolken zucht ik ook)
30 juli 2010 (het was raar weer op 30 juli 2010)
Dragonfruit of Pitahaya op de markt gevonden. Vreemdsoortig spul in een mooi jasje.]]>
Als je niet uitkijkt, kom je als moeder van twee puberzonen helemaal nergens meer. Ze willen niets met buitenlucht of beweging te maken hebben, niet met zon of een leuke activiteit. Het woord activiteit is geloof ik al verboden. Het schijnt een fase te zijn. Dat hoop ik dan maar want ze zijn bijna langer dan ik, dus ze bij kop en kont pakken en naar buiten bonjouren is er niet meer bij.
't Was aan de Costa del Sol, tingelingeling.]]>
Je vraagt je misschien af waarom ik kampeerde in de regen. Dat was geen aanval van masochisme, maar weken daarvoor gepland. We gingen namelijk wat doen op die camping bij Elburg, we gingen Buitenkunsten!
Uitgerekend in het weekend dat ik ergens in Nederland kampeerde op een plek waar geen Parool te krijgen is, publiceerde deze krant vier pagina's van mijn Wachtende Honden-fotoserie. Heb ik weer.
Gelukkig stuurden vriendinnen smsen met trots en attachments, zodat ik op de camping in de regen onder het afdak van het restaurant in het mini kon zien dat ze maar liefst zeventien foto's hadden geplaatst. Diezelfde vriendinnen waren ook nog zo slim om de hele mikmak via de bekende social mediakanalen rond te trompetteren, en zo zat ik zondagavond met de modder nog in m'n haren verguld naar tweets en facebookplaatjes te kijken. En natuurlijk eindelijk naar de krant zelf, naar de layout en naar de honden die uitverkoren waren om de wereld, of dan toch tenminste Amsterdam, omstreken en iets daarbuiten, ingeslingerd te worden.
In Het Parool van vorige week dus. Die je vast nergens meer kunt krijgen dus. Ik voer een uiterst slecht pr-beleid voor mezelf, morgen ligt de nieuwe zaterdag-Parool alweer in de bus. Maar ergens tussen de hectiek van de afgelopen week vond ik mezelf terug in een grachtenpand aan een idioot grote tafel tegenover een HR-manager van een groot bedrijf. Op sollicitatiegesprek. En toen was het toch wel erg leuk om te kunnen zeggen: Leest u Het Parool? Daar stond ik in, afgelopen zaterdag.
PS: De Wachtende Honden krijgen spoedig een eigen plek op het www in de vorm van een fijne webzijde, maar daarover later meer.
]]>
Ik zei het toch, soms is er geen bal aan als ik uit mijn raam kijk. Een schrale troost: waarschijnlijk zit iedereen vandaag naar dezelfde treurnis te kijken.]]>
Dus ik kocht vanmiddag een nieuw mandje.]]>
Ik kocht een mandje voor losslingerend papier en andere troepen. Het mandje stond vijf minuten op tafel, toen werd het ingepikt. Is nu van hem.]]>
Ik ben gezegend met een 'room with a view'. Tot het moment dat de geplande acht verdiepingen tellende flat daadwerkelijk voor mijn deur gaat verschijnen, maak ik dagelijks een foto vanachter het raam van mijn woonkamer. Soms heel saai, soms spectaculair. En soms Four seasons in one day. Gewoon, recht voor m'n neus. Het is niet moeilijk, het zit 'm in herhaling en volhardendheid.]]>
Volgers van Facebook en Twitter weten inmiddels wel hoe de vlag er hier bij hangt. Ik ruim puin. Ik sjouw en sleep en sorteer en gooi weg. Middenin de enorme stapel stonden zes dozen met knuffels. Wie kinderen heeft weet dat je binnen de kortste keren tot aan je nek toe vol met pluisberen, konijntjes, schaapjes, rupsen en beestjes-van-de-kermis zit. Een verstandig mens gooit tussendoor stiekem wat van die berg weg, wij bewaarden alles. Álles. En nu is er geen plaats meer voor zes dozen met knuffels, bovendien speelt er niemand meer mee. Aan mij de schone taak om van de knuffelberg een te behappen herinneringshoopje te maken. Dat was even slikken. Van alle knuffels weet ik de naam, voel ik de belangrijkheid, de paniek als er een zoek was. De woonkamers vol met knuffeldorpen, de bedjes waarin er zoveel mogelijk moesten meeslapen. Knuffels beheersten lang ons leven en nu stonden er naast me grote blauwe vuilniszakken waarin bijna de hele gemeenschap moest worden afgevoerd. Het voelde alsof ik m'n huisdieren naar het asiel bracht.
Braaf maakte ik van alle knuffels een fotootje. Ik zette er zelfs een podiumpje voor op, met het rode ledikantdekentje van mijn jongste zoon als zitgedeelte. Ik heb tientallen foto's van de knuffels. Van Oti, Billenbeer, Rups, Varkentje, IJsbeer, Nijlpaard A en Nijlpaard B, Picachu en Rendier.
Er zijn er nog een paar over, in een bescheiden doos. De rest verdween in de blauwe vuilniszakken die ik op de tast dichtmaakte. Gelukkig staat er voor de deur van de opslag een vuilcontainer die de zakken gelijk onder de grond wegwerkt. Ik ga niet! nadenken over de knuffels die nu onder de grond wachten op de vuilnisdienst, ik ben toch geen watje?